HET "KEUR"KORPS VAN THEO DE COCK
|
BVH LEESTAFEL|GESCHIEDENIS HET "KEUR"KORPS VAN THEO DE COCK |
|
||
Het is al weer meer dan twintig jaar geleden, maar nog steeds niet vergeten: het kampioenschap van Nederland in de Dames Eredivisie seizoen 1986-87 van ons eerste damesteam en nog steeds hét meest aansprekende succes dat onze vereniging in haar bestaan heeft gekend. In deze aflevering van de BVH Leestafel kijken we daar eindelijk eens uitgebreid op terug in de vorm van wedstrijdverslagen van álle competitie- en play-off-wedstrijden, iets dat we dankzij bewaarde plakboeken met kranten-artikelen hebben kunnen doen, maar ook iets dat een hele uitzoekerij is gebleken. Dat kwam voornamelijk doordat de toenmalige kranten weliswaar keurig wedstrijdverslagen maakten, maar in het cijferwerk regelmatig danig de mist in gingen. Tussen- en eindstanden lagen onderling soms hopeloos uit elkaar, individuele scores weken regelmatig tussen kranten onderling af en sommige wedstrijdverslagen spraken elkaar domweg tegen. Daarnaast bleken veel journalisten er een eigen spellingswijze op na te houden. Zo hadden enkele kranten het over Annette Ceur, Jocé Tol, Marja van Helvoirt en Sonja Kruidhof...
De kranten
Zeggen dat dat te wijten is aan desinteresse, gaat veel te ver, want vooral de lokale Haarlemmermeerse kranten (De Hoofddorpse Courant, het Witte Weekblad en de nieuwe Meerbode) schrijven veel en enthousiast over onze dames en vaak met oprechte kennis van zaken. Dat kan ook haast niet anders, want BV Hoofddorp is regionaal hot. De Fanny Blankers-Koen Hal is regelmatig totaal uitverkocht, wat betekent dat al gauw 700 tot 800 toeschouwers hun weg naar de hal weten te vinden. Landelijk gezien houdt het echter niet over. De grote, landelijke kranten schrijven op hun sportpagina's zeker wel over het dames-basketbal in de Eredivisie, maar het zijn de heren die toch verreweg de meeste aandacht krijgen. Dissonant in de regio was in de eerste jaren het Haarlems Dagblad. Na de ondergang van het Haarlemse Eve en Adam Stars eind jaren 70, leek de krant de interesse in het lokale én landelijke basketbal verloren te hebben, in ieder geval gold dat voor het dames-basketbal in het algemeen en dat van BV Hoofddorp in het bijzonder. Pas als ook deze krant -met name in het ook succesvolle seizoen voorafgaand aan het kampioensjaar- niet meer om het succes van onze meiden heen kan, verschijnen de eerste grotere, serieuze artikelen over onze meiden en is ook deze krant eindelijk overstag.
De frustratie
Een andere reden voor de soms gebrekkige aandacht voor dames-basketbal komt van veel dichter bij huis. Tijdens de kampioenswedstrijd tegen Sportlife Canadians op 2 mei 1987 is één wethouder aanwezig: Lex Auer, die het basketbal sowieso een warm hart toedraagt, maar ontbreekt bijvoorbeeld de wethouder van Sportzaken, Taco Cnossen, en is burgemeester van Dulst waarschijnlijk niet eens op de hoogte van het bestaan van een dames-eredivisie waarin BV Hoofddorp de boventoon voert. Ook de rechtstreekse concurrent van BV Hoofddorp in het kampioens-seizoen, HOI/Den Helder, maakte BV Hoofddorp -maar natuurlijk vooral zichzelf- volslagen belachelijk als de club bij monde van Den Helder-coach Meindert van Veen in het Parool laat optekenen, dat "die van Hoofddorp" eigenlijk maar "een papperig en zakkerige zootje" zijn. Het waren uitspraken die het misschien goed deden in Den Helder en natuurlijk deels ook geboren werden uit frustratie, omdat zijn club maar niet kon winnen van onze meiden, maar het gaf BV Hoofddorp een zeer onterechte, provinciale uitstraling in de rest van Nederland. En dat terwijl diezelfde rest van Nederland 'n heel seizoen moest buigen voor "de ploeg uit de polder", zoals een krant wat denigrerend schreef.
De Sponsor
Het eerste damesteam werd in het kampioensjaar gesponsord door de firma All-In Transport van directeur-eigenaar Dick van der Klaauw, een bedrijf dat in 1962 werd opgericht en zich in die eerste jaren bezighield met het vervoer van textiel en schoenen, maar zich uiteindelijk specialiseerde in de opslag en het vervoer van computerapparatuur. Met destijds zeven vestigingen in Hoofddorp, Rijsenhout, Amstelveen en Brussel was het destijds bepaald geen kleine, lokale onderneming en was ook Dick van der Klaauw zélf geen onbekende in de sportwereld. Een kleine tien jaar daarvóór, zette van der Klaauw een punt achter een succesvolle carrière als eigenzinnige hoofdscheidsrechter in het vaderlandse én internationale honkbal en was hij geruime tijd voorzitter van de Amsterdamse voetbalclub AFC. Voordat van der Klaauw zich als sponsor in het basketbalwereldje storrte, had hij al eerder een honkbalteam en een autorally-equipe van de nodige financiële middelen voorzien en daarom stapte Theo de Cock op een goede dag bij van der Klaauw naar binnen met een goed verhaal. Die besloot daarop eerst maar eens bij een wedstrijd te komen kijken, want veel had hij niet met basketbal, maar na één wedstrijd was hij om. Hij zag het plezier dat de meiden hadden en het team als geheel sprak hem onmiddellijk aan. Hij beloofde de club te voorzien van genoeg middelen om schoeisel, kleding en verzorgingsmaterialen te kunnen kopen en werd vanaf dat moment hoofdsponsor. Het bekende rood/wit van Hoofddorp zou wel plaats moeten maken voor blauw-wit van All-In Transport, maar niemand die daar om maalde. En daar zou het niet bij blijven; na afloop van het behaalde kampioenschap, werd bekendgemaakt dat international Jolanda Hoolboom van Den Helder naar Hoofddorp zou komen, waarbij Hoolboom een baan aangeboden kreeg bij All-In Transport.
De ploeg
Maar hoe zat het eigenlijk met dat damesteam van ons in die jaren? Wie speelden daar in, wie waren de sterren en hoe ontwikkelde deze ploeg zich van een team dat eerst in de marge van de Eredivisie haar weg zocht, maar binnen enkele jaren met een kampioensbeker in de getalenteerde handen stond? Het eerste damesteam van BV Hoofddorp kwam in 1983 in de Eredivisie, maar speelde die eerste jaren een bescheiden rol, ondanks de aanwezigheid van de ervaren coach Rob Passchier, die overigens ook eredivisie-scheidsrechter was, en assistent-coach Martin Walraven, tevens hoofdcoach van de meisjes junioren A. In 1985 leidde eerstejaars-coach Theo de Cock de ploeg naar een zeer verdienstelijke derde plaats, op ruime achterstand van kampioen Den Helder. 'n Jaar later vochten de Cock en zijn meiden tot aan de laatste speeldag een verbeten strijd uit met Sportlife Canadians uit Amsterdam, maar strandden in de eigen thuishal in een rechtstreekse confrontatie met de Amsterdammers in het zicht van de haven. Wéér 'n jaar later boog datzelfde Sportlife al vroeg in het seizoen voor onze meiden, die dan ook terecht kampioen werden in de Cock's derde jaar als hoofdtrainer.
Voor het seizoen 1986/87 kan trainer/coach Theo de Cock ondermeer beschikken over center en international Annette Keur, die na een twee-jarig avontuur in Amerika bij UCLA weer terug is op het nest waar ze de eerste beginselen van het basketbal heeft geleerd. Keur is met haar 22 jaar al de vedette van de ploeg en wordt tijdens het All-Star Gala op 7 maart 1987 dan ook uitgeroepen tot MVP van de Eredivisie. Mede-international Marja van Helvoort kwam in dat seizoen over van 3ES/Amstelveen, waar ze het niet meer naar haar zin had en Theo de Cock deze power forward meteen wist te strikken voor Hoofddorp. Aanvoerster en oudgediende Marjolijn Drijver is de derde speelster waarop de basis van BV Hoofddorp drijft, point guard, organisator van aanval en al jarenlang eredivisie-ervaring in de pocket en heeft een driepunter om van te smullen. Marika Broekhof is veruit de beste verdedigster van de ploeg, scoort nooit uitbundig veel, maar staat altijd op de sterkste aanvalster van de tegenpartij en knapt een enorme hoeveelheid vuil werk op. Marie-José Tol is een van de wat jongere speelsters in het team, een brutale, nuttige kracht met een goed schot en een ijzersterke, aanvallende rebound. Sonja Kruithof, een geboren schutter, die eigenlijk nooit mist als de tegenstander zo onverstandig is haar vrij te laten en als ze schiet, doet ze dat met een wat merkwaardig aandoend boogje, maar raak zijn ze vaak wél! Ria de Wit, een kleine maar fijne, instinctief spelende shooting guard, die altijd de kortste weg naar de vijandelijke bucket zoekt en daar het liefst omgeven wordt door lange speelsters, om vervolgens een 'geniepige' lay-up te maken. Wilma Zonjee-Tol hoort in de jonge ploeg met haar 28 jaar al weer tot de 'oude' garde, maar stiert als een niet te stoppen jonge hond over het veld en is onmisbaar in de fastbreak. Erna Bruynes, stille kracht vanaf de bank, maar typisch de speelster die alles ziet en onmiddellijk aanwijzingen weet te geven als er bij de tegenpartij gewisseld wordt en de vaste invaller is, als Theo de Cock zijn ploeg op scherp moet zetten met een wissel. Ten slotte en last but not least is daar Jacqueline Kroon, een echte allround forward, een speelster die zowel binnen als buiten de bucket kan spelen en nooit en te nimmer verzaakt. Naast Theo de Cock is André Tierie, in het dagelijks leven dan al meer dan 30 jaar plaatwerker bij Verhoef Botenbouw aan de Aalsmeerderdijk, maar daarnaast één van de drijvende krachten van het eerste damesteam als team-manager. Tierie rolde twee jaar daarvoor het team binnen na een oproep in het clubblad, waar een soort 'mobiele terreinknecht' werd gevraagd, maar al snel is Tierie een echte team-manager. Hij wijst de dames de kleedkamer bij uitwedstrijden, zorgt voor de ballen, de verbandtas, het water en de spons. Na afloop van de wedstrijden maakt Tierie bijkans meer meters dan de dames in die veertig minuten daarvóór hebben gedaan, als hij de vijf ballen weer bij elkaar moet zien te zoeken. Ballen, die al snel 160 gulden (zo'n €70,-) per stuk kosten. Met dit team wordt het glorieuze seizoen 1986/87 begonnen, als titelkandidaat welteverstaan, want de kranten in die tijd -en zeker die uit de regio- zijn het aan het begin van het seizoen allemaal met elkaar eens: de nieuwe landskampioen zou weleens uit de polder kunnen komen.
We hebben, zoals hierboven al gezegd, alle krantenverslagen uitgeplozen, die van elke wedstrijd naast elkaar gelegd en in eigen woorden een kort wedstrijdverslag van elke wedstrijd gemaakt. Daaruit blijkt dat het lang niet elke wedstrijd hosanna was en dat er soms ronduit draken van wedstrijden tussen zaten, die 'n week later weer werden ingewisseld voor ijzersterke optredens. Het was toen echt niet anders dan nu, maar het was wel een écht team. Ruim 'n jaar na het behaalde kampioenschap van onze dames, sprak Theo Reitsma na dat andere, befaamde kampioenschap, het Europese Kampioenschap van het Nederlands Elftal, de befaamde woorden "Dit is een goed stel!" en laten deze woorden nou precies ook slaan op Dames-1 BV Hoofddorp seizoen 1986/87!
Veel leesplezier!
| De Play-offs: | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
7 maart 1987 om 19:00 uur, Apollohal, Amsterdam Kostbare misstap In de eerste wedstrijd van de nacompetitie moet Hoofddorp het in de Apollohal opnemen tegen een voor de laatste kans knokkend Sportlife Canadians. Dat doet de Amsterdamse ploeg tot dan toe steeds met sterk zone-spel en een agressieve press en precies dat laatste is het mes waar Hoofddorp weer in valt. Ook de scheidsrechters zijn niet bepaald op de hand van onze dames; in de gehéle wedstrijd krijgt de polderploeg slechts twéé (2!) vrij worpen mee, iets wat zelfs voor échte thuisfluiters ongehoord laag is. Ook de onmiddellijk stevig door Sportlife aangepakte Annette Keur zit al vóór rust met vier persoonlijke opgezadeld, waardoor Theo de Cock het twee kwarten lang zonder zijn center moet doen. Met de angel uit het Hoofddorpse spel, schieten de Amsterdamsen zich blijmoedig naar 36-25 en gaan met een prettige voorsprong de rust in. Na rust hersteld de ploeg zich wat en begint in ieder geval beter te verdedigen, zodat de Amsterdamse scoringskansen stukken minder worden. Stukje bij beetje komt Hoofddorp dichter bij haar rivaal uit Amsterdam, voor trainer Ad Balm reden tot een time-out. Hij geeft zijn dames de opdracht om de (toen nog) dertig seconden-regel helemaal uit te spelen en elke aanval zo lang mogelijk te rekken. Dat geeft de ploeg de rust die het nodig heeft, maar een onverwachte driepunter van Marjolijn Drijver zet enkele minuten voor tijd de boel weer op scherp: 60-57. Op dat moment zit Marika Broekhof al met vijf persoonlijke fouten naast Theo de Cock en daarmee valt voor Hoofddorp de vrouw met de haarscherpe pass weg. Een wanhoopsschot van Drijver om er een verlenging uit te peuren, mislukt, terwijl Canadians aan de andere kant nog een lay-up weet te verzilveren. Dán is het over en uit voor onze meiden, lopen ze tegen de tweede nederlaag in drie weken aan en druppelen ze teleurgesteld de kleedkamers in. Toch is die teleurstelling na de douche al weer snel weggespoeld en gaan de meiden ontnuchterd maar realistisch op weg naar huis; Marika Broekhof is daarin het meest duidelijk: "Niets aan de hand, we krijgen ze nog thuis!" en ook Wilma Tol is zelfverzekerd en strijdvaardig: "Wij blijven de grootste kanshebber voor de titel [...] We hebben nog steeds een voorsprong van vier punten en die geven we echt niet meer uit handen!". Het is juist déze mentaliteit die Theo de Cock in het eerste bedrijf van het duel miste, maar hem als muziek in de oren moet klinken. Hij weet dat deze zelfverzekerdheid de basis moet zijn om de volgende tegenstander, Rotterdam-Zuid, aan te pakken. De brigade van de Cock krijgt de Rotterdamse ploeg weliswaar thuis, maar weet óók dat die de laatste acht wedstrijden ongeslagen zijn en een niet te onderschatten opponent vormen. Een ramp vindt hij het verlies tegen Sportlife niet, maar vindt tegelijkertijd -met Rotterdam in het vooruitzicht- dat de meiden nu geen steken meer mogen laten vallen. Elke wedstrijd is vanaf nu een finale...
15 maart 1987 om 16:30 uur, Fanny Blankers-Koen Hal, Hoofddorp Revanche leidt tot vernedering Rotterdam heeft zwaar moeten boeten voor de nederlaag die het de Hoofddorpse ploeg enkele weken geleden in de eigen thuishal toebracht. Het massaal opgekomen publiek in de FBK-hal staat als één man achter onze damesploeg, als deze aan het eind van de middag met haar strafexpeditie tegen Rotterdam begint. Het begint allemaal bij de basis als Hoofddorp vooral onder het eigen bord heerst als nooit tevoren. De Rotterdamse ploeg wordt zelden een rebound gegund en zolang Hoofddorp balbezit heeft, blijkt het wwer een levensgevaarlijke ploeg te kunnen zijn. Michel van der Meer, de Rotterdamse coach, offert Eugenie Lewis op om Annette Keur voor de voeten te lopen, maar die tactiek mislukt jammerlijk. Keur is niet te vangen voor Lewis en áls de weg naar onze center al eens is afgesneden, zijn daar Sonja Kruithof en vooral uitblinkster Marjolijn Drijver, die met ongemeen sterk inside-spel de hele, zorgvuldig opgestelde verdediging van Rotterdam om zeep helpen. Zelfs de routiniers Carla de Liefde en Jolanda Tokkie kunnen het tij niet keren en moeten machteloos toezien hoe Hoofddorp hun ploeg onder de voet loopt. Ook sterk is vandaag de Hoofddorpse break, waarmee de gasten uit Rotterdam keer op keer worden afgetroefd en tel daar bij op, dat Drijver deze middag van afstand eenvoudigweg niet kán missen (zes driepunters!) en het feest is compleet. Een formidabele, lang nasidderende overwinning wordt in de boeken opgetekend, vooral tot grote woede van coach van der Meer. Die richt zijn gifpijlen vooral op de arbitrage, een beproeft recept als de eigen ploeg onmachtig is, maar het levert hem alleen maar twee technische fouten op. Hoofddorp dendert naar één van de grootste overwinningen van het seizoen, zeker als Ria de Wit onder een daverende ovatie met haar 16de treffer het honderste punt naar binnen schiet en de week daarop een flink aantal appeltaarten zal moeten bakken! De feestvreugde bij Theo de Cock is na afloop helemáál niet meer te beteugelen, als hij verneemt dat runner-up Sportlife op diezelfde middag de punten in en aan Den Helder moet laten (74-69). Toch weigert de Cock zich nog steeds uit te spreken over een mogelijke titel; er zijn nog acht wedstrijden te spelen, vindt hij, en er is dus nog een heleboel mogelijk. Hij kan echter praten als Brugman, de toeschouwers die na afloop de Time-Out bar in de Fanny Blankers-Koen Hal een topomzet bezorgen, weten het dan allang: zij hebben die middag de aanstaande kampioen van Nederland aan het werk gezien!
22 maart 1987 om 20:00 uur, Bankrashal, Amstelveen Nuttige overwinning De tegenstanders weten het inmiddels: onze meiden hebben veelal de grootste moeite met een agressief spelende ploeg en 3ES/Amstelveen is een week later geen uitzondering. Hoofddorp laat zich onder de borden de kaas van het brood eten en hoewel de ploeg via 15-22 met 35-43 de kleedkamers opzoekt, is het allemaal niet om over naar huis te schrijven. All-In Transport/BV Hoofddorp heeft in die eerste helft veel problemen met de uitvoering van de beide opdrachten waarmee Theo de Cock ze de wei instuurt: lange aanvallen spelen en verdedigend sterk blijven rebounden. De ploeg laat zich het fysieke spel van de Amstelveense dames teveel aanleunen en raakt ook in de war van de vele beslissingen die het arbitrale duo in het nadeel van onze meiden neemt. Witheet is de Cock als Annette Keur een technische fout in ontvangst mag nemen, wegens het alleen maar inleveren van de bal bij de scheidsrechter na een fluitsignaal. Terwijl Keur in de pauze nog te verbaast is om boos te worden, mokt Theo de Cock nog na, maar dringt er bij zijn ploeg tegelijk op aan, de gegeven opdrachten nu eens secuur uit te voeren. Dat heeft effect, want meteen na de hervatting lopen de dames via een snelle openingstreffer van Annette Keur en een score met bonus van Wilma Tol uit naar 35-48. In het begin van het vierde kwart stagneert de Amstelveens aanvalsmachine volledig en weet de ploeg zeven minuten lang geen enkel punt meer te scoren, terwijl onze meiden onverdroten doorgaan. Na de veilig aandoende 49-65 worden de laatste minuten geconcentreerd uitgespeeld en is de slotfase nog slechts een formaliteit, ondanks dat zowel Marja van Helvoort als Marjolijn Drijver de laatste minuten vanaf de bank moeten toekijken met ieder vijf persoonlijke fouten aan de broek.
29 maart 1987 om 18:00 uur, Fanny Blankers-Koen Hal, Hoofddorp Van Helvoort wijst de weg Onder schaarse belangstelling van het Hoofddorpse publiek (de wedstrijd gaat voor wat betreft de publieke belangstelling duidelijk gebukt onder de rechtstreekse uitzending van de voetbalwedstrijd PSV-Ajax) winnen de dames ook de derde play-off wedstrijd, dit keer tegen Nashua/Den Bosch. De entourage is weinig inspirerend en het spel van onze dames past zich daar naadloos op aan. Hoewel... Eén dame ontstijgt deze middag teamgenoten én tegenstanders: Marja van Helvoort. De Bossche forward in Hoofddorpse dienst, die vorig seizoen nog voor Nashua speelde, neemt met 18 punten in de eerste helft bijna de helft van de BV Hoofddorp-produktie voor haar rekening, als de beide ploegen met een redelijk in balans zijnde 40-37 aan de thee gaan. Ook na rust ontbreekt het flonkerende spel van de titelkandidaat, maar wat de ploeg te weinig heeft, heeft van Helvoort in overvloed. Onder het spionerende oog van Meindert van Veen -inmiddels bijna vaste bezoeker in de FBK Hal-, raast van Helvoort onbehouwen door het tweede bedrijf heen, een ontstellend hoog aantal punten scorend, links en rechts rebounds pakkend, de ene na de andere steal veroorzakend en en passant ook nog eens de Bossche ster Ivana Tresnak uit de wedstrijd spelend. Op Marja van Helvoort staat deze middag simpelweg geen maat en hoewel ploeggenoot Annette Keur voor de play-offs al werd uitgeroepen tot Eredivisie MVP, lijkt van Helvoort zich nadrukkelijk te kandideren voor de MVP-titel van de play-offs. Theo de Cock kan zich na afloop maar nauwelijks inhouden en steekt zijn grenzeloze bewondering voor van Helvoort's spel slechts met moeite onder de stoelen en banken van de Fanny Blankers-Koen Hal. Zijn visie over team-building en team-play zou onder druk komen te staan als hij Marja van Helvoort als eenling naar voren zou halen en prijzen, maar hij weet dat vanavond niet BV Hoofddorp, maar eigenlijk Marja van Helvoort Nashua/Den Bosch verslagen heeft. "'t Zijn weer twee punten" is het enige wat hij als ontnuchterend commentaar kwijt wil, terwijl hij in gedachten liever vooruitkijkt naar de volgende week, als zijn ploeg gastvrouw is van naaste concurrent Den Helder. Hij weet dat de basis van een eventueel kampioenschap dán kan worden gelegd.
4 april om 19:15 uur, Fanny Blankers-Koen Hal, Hoofddorp Luctor et emergo Voor ruim 800 uitzinnige toeschouwers begint Hoofddorp aan de topper tegen HOI/DenHelder en sfeergevoelig als ons damesteam is, breekt het de wedstrijd na drie minuten met 7-2 open. Dat doet de ploeg voornamelijk door allereerst onder de beide borden alles te winnen en vervolgens de geboden kansen vol overtuiging te benutten. Meindert van Veen grijpt onmiddellijk en onverbiddellijk in: hij wisselt de starters Jolande Ravensburg en Dineke Kwinkelenberg in voor Jolanda Hoolboom en Ellen Ingelse. Vanaf dat moment is Den Helder losgeslagen en loopt Hoofddorp tegelijkertijd muurvast. Voordat onze dames het goed en wel doorhebben, raast Den Helder naar 7-11 en ondanks een time-out van Theo de Cock om de Helderse vloedgolf van aanvallen en scores te keren, veranderd er niets aan het spelbeeld. Via 10-17 wordt het na tien minuten, na vooral aantrekkelijk basketbal van HOI-kant, 14-22 voor de bezoekers. In het tweede kwart verliest Den Helder maar liefst acht keer de bal aan het grijpgrage Hoofddorp en de polderploeg baant zich een verbeten weg naar 23-22. Even later zijn de rollen weer omgedraaid en moet Theo de Cock machteloos toezien dat zijn ploeg op 26-28 wordt gezet. Weer moet Hoofddorp omschakelen van mooi naar vechtbasketbal en komt zowaar weer op 34-36, maar moet dan weer twee Helderse scores toestaan, zodat beide ploegen uitgeput de kleedkamers in rollen met een 34-40 ruststand. Met verstopte oren van de donderspeech van de Cock struikelen onze dames de tweede helft in en voeren de opdracht die vast tussen de oren zit, zone-dekking, prima uit. Den Helder heeft in eerste instantie geen enkel passend antwoord klaar op de ruimte die het krijgt, terwijl de ploeg van de Cock binnen drie minuten na rust de aansluiting weer heeft gevonden: 41-42, maar de FBK-hal wordt oorverdovend stil, als het derde kwart toch weer met een Helderse voorsprong wordt afgesloten, 43-49. In de laatste periode laten Annette Keur en Marja van Helvoort zien waarom ze vaste krachten in Oranje zijn, wanneer beide sterren drie mimuten voor tijd Hoofddorp weer op de kaart zetten, 56-57 en 'n minuut later lijkt de strijd zelfs gestreden als onze meiden op 62-57 komen. Toch gaat het wéér fout aan Hoofddorp-kant, want met nog minder dan 60 seconden te spelen, werkt Den Helder zich naar 64-63. Vanaf de vrije worplijn komt Hoofddorp dankzij Marika Broekhof met twee feilloze punten toch weer op 66-63, waarna Marja van Helvoort in het eindsignaal aan alle onzekerheid een eind maakt met een fraaie jumper. Na afloop barst de Time-Out uit z'n voegen met feestende Hoofddorpers en teleurgestelde Heldenaren. De kater die Den Helder na afloop heeft, wordt door Meinder van Veen nog het duidelijkst beschreven: "Uithuilen en de slag om de tweede plaats met de Canadians uitvechten". Hij lijkt het kampioenschap nu definitief uit z'n hoofd te hebben gezet, terwijl Theo de Cock nog helemaal niets wil weten van de nakende titel: "We zijn wel dichtbij, maar er kan nog veel gebeuren", is zijn commentaar, dat net zo koel klinkt als de champagne hoort te zijn, die de Hoofddorpers nu toch echt zo langzamerhand kunnen gaan bestellen. Hoofddorp worstelde, maar kwam wél boven...
11 april om 17:00 uur, Sporthal de Vinkenkamp, Den Bosch Luxe reis, sfeerloze overwinning Of ze in Den Bosch dames-basketbal serieus nemen, hangt helemaal af van degene aan wie je die vraagt stelt. Het bestuur van Nashua in ieder geval wel, want die plannen het treffen tegen BV Hoofddorp voorafgaand aan de eerste play-off wedstrijd van het gelijknamige heren-team tegen Direktbank en hopen zodoende op een redelijk gevulde Maaspoort. De directie van de Maaspoort daarentegen, niet. Die melden enkele dagen voordat het duel begint doodleuk, dat men de vloer in de Maaspoort wenst te vernieuwen, speciaal voor de heren, en of de dames dus maar even willen uitwijken naar sporthal de Vinkenkamp. Omdat deze verhuizing kennelijk ook in Den Bosch zélf niet helemaal is doorgekomen, zitten er in deze sporthal nog geen honderd toeschouwers als BV Hoofddorp tegen de plaatselijk begint. Van die honderd supporters zijn er ook een aantal uit Hoofddorp, die het geluk hebben dat ze via een speciaal door het Hoofddorpse bedrijf Delta Transfer verzorgde reis, met een uiterst luxe touringcar die van alle gemakken is voorzien, gratis en voor niets tesamen met de speelsters mee mogen reizen. In de sfeerloze Vinkenkamp-entourage houdt de ploeg van Theo de Cock zich zonder noemenswaardige inspanning een frank en vrij spelend Nashua van het lijf. Het lijkt wel alsof Hoofddorp beseft dat het in theorie vandaag zelfs kampioen kan worden, als HOI/Den Helder onverhoopt de punten laat liggen tegen Rotterdam-Zuid, bepaald niet ondenkbeeldig tegen de thuis altijd sterke Rotterdamse ploeg. Het lijkt er óók op, dat de Hoofddorpers iets hebben van 'dat nooit!', want je zult je ere-ronde maar voor een handjevol toeschouwers in Den Bosch moeten lopen! De meiden zijn net even te professioneel om de zaak uit handen te geven en winnen wel, maar spelen een matte partij, die evenveel inspiratie in zich heeft als de bijna-lege tribunes laten zien: geen enkele. In het niemendalletje tellen alleen de punten en dus houdt de ploeg Den Bosch op afstand, maar vergeet herhaaldelijk uit te lopen. De meiden willen persé niet verliezen, maar het wenst er ook weer geen inmaakpartij van te maken en dus hobbelt de partij naar een afgetekende, maar ingehouden overwinning. Omdat na afloop blijkt dat Den Helder de winst uit Rotterdam heeft meegenomen, hoewel dat op het randje was (51-54), weet Theo de Cock dat zijn ploeg over twee weken, na het vrije Paasweekend, iets veel mooiers kan doen: kampioen worden in het hol van de leeuw, want op 25 april moet zijn ploeg naar Den Helder, waar Meindert van Veen niet het kampioenschap, maar wel het feestje van Hoofddorp kan proberen te verstieren met een overwinning op onze dames.
25 april 1987 om 20:30 uur (20:00 uur), Sporthal Sportlaan, Den Helder Twee gezichten, één helft, nul punten Den Helder, erkend basketbalbolwerk in Noord-Holland (ook toen al) drijft de spot met het damesbasketbal, ook dáár en ook toen al! Uitgeweken naar sporthal Sportlaan, moet de topper uit de Eredivisie tussen Den Helder en BV Hoofddorp, die om 20:00 uur gepland staat, wachten omdat enkele jeugdwedstrijden uitgelopen zijn. De jeugdploegen spelen tot hun verbazing voor een volledig uitverkochte zaal (600 toeschouwers, waarvan 300 uit Hoofddorp!), die eigenlijk zit te wachten op de twee sterkste damesteams van Nederland, maar het voorlopig moet doen met een paar verdwaalde jeugdploegen. Als de vierde onderlinge confrontatie dan -een half uur later dan gepland- eindelijk kan beginnen, houden beide ploegen hun zenuwen én elkaar tot de zesde minuut in bedwang: 11-11 (9 punten van Annette Keur!). Daarna gaat het echter falikant mis met de bezoeksters. Hoofddorp geeft vanaf dat moment de wedstrijd volledig uit handen, mist de meest eenvoudige lay-ups, verprutst elke vrije worp en ziet Den Helder binnen vijf minuten naar 25-13 uitlopen. Als beginnelingen bewegen onze meiden zich over de vloer, stralen geen enkele vorm van zelfvertrouwen uit en zoeken na twintig lange minuten gedesillusioneerd de kleedkamer op met een vrijwel onoverbrugbare twintig punten achterstand, 45-25. Het met busladingen vol meegereisde supporterslegioen uit Hoofddorp kijkt verbijsterd om zich heen tussen de uitgelaten Heldenaren en weet dan al bijna zeker dat het een lange terugreis wordt. Gelukkig voor Theo de Cock heeft hij in de rust weinig woorden nodig om zijn lamlendige ploeg wakker te schudden, want veel slechter kan het in de tweede helft niet gaan, terwijl het tegelijkertijd voor Den Helder erg moeilijk zal worden een dergelijke perfecte eerste helft voort te zetten. Dat blijkt een voortreffelijke inschatting van de Cock. De tweede helft laat precies het omgekeerde wedstrijdbeeld zien. Vanaf minuut één in de derde periode is het louter Hoofddorp wat de klok slaat en het bijna-onmogelijke presteert: 2-20 in de het derde kwart in Hoofddorps voordeel en een opgeluchte 47-45 aansluiting! De volledig ingestorte ploeg van Meindert van Veen lijkt rijp voor de slacht, als van Veen de hele ploeg begint door te wisselen om de Hoofddorpse storm tot bedaren te brengen. Dat lukt deels, maar de ploeg komt niet los van het zich vastbijtend Hoofddorp. Het wordt nog even 54-50, maar daarna blijft het stuivertje wisselen tussen beide ploegen. Om en om wordt er gescoord én gemist, maar na veertig minuten blijkt Den Helder toch één keer vaker te hebben gescoord. Het Helderse publiek stroomt in grote getalen het veld op alsof de ploeg Nederlands kampioen is geworden, terwijl de Hoofddorpers de bussen opzoeken voor de lange, saaie terugreis. Het nieuws van het verlies wordt meteen doorgebeld naar de FBK-hal, waar de achtergebleven supporters de zaal bij winst binnen no-time in een feesttent kunnen omtoveren, waar de fanfare al kant-en-klaar in vol ornaat klaarstaat, waar Time-Out beheerder Han Kenbeek een enorm koud buffet heeft aangelegd, waar de champagne al uren in de koeler zit te wachten op ontkurking en waar frisse bossen bloemen in de emmers staan te geuren. Het telefoontje uit Den Helder komt hard aan bij het contingent achterblijvers. De zaalversierders kunnen weer gaan zitten, de fanfare kan met stille trom huiswaarts, het koud buffet kan linea recta de vriezer in, de champage kan blijven waar ze is en de bloemen kunnen weggegooid worden. Hoewel... Voor die bloemen is nog wel een bestemming gevonden door regelneef Kenbeek: hij laat alle emmers met bloemen naar verpleeghuis Bornholm brengen, zodat er tenminste nog een páár Hoofddorpers blij zijn met het verlies van het eerste damesteam. Coach Theo de Cock Is zoals gewoonlijk even nuchter als realistisch. Ook hij is geschrokken van de eerste helft en ook hij is aangenaam verrast door de tweede helft. Hij weet dat zijn meiden er de volgende week op gebrand zullen zijn dit verlies recht te zetten tegen het bezoekende Sportlife Canadians en als dat gebeurt, wordt de ploeg alsnog kampioen, maar dan in de eigen thuishal, minstens even mooi als dat het in Den Helder geweest zou zijn...
2 mei 1987 om 21:00 uur (20:30 uur), Fanny Blankers-Koen Hal, Hoofddorp Een goed bewaard geheim Theo de Cock heeft een even simpele als duidelijke opdracht voor zijn meiden bij aanvang van de kampioenswedstrijd tegen Sportlife Canadians: "Je hebt het zelf in de hand. Wij zijn domweg sterker. Rebound pittig, speel brutaal en laat zien dat wij hier de baas zijn". Toch begint Hoofddorp, 'n half uur later dan gepland in verband met de enorme drukte, voorzichtig tegen de ploeg waar vorig jaar de titelstrijd nog in de allerlaatste minuut van werd verloren. Ondanks de voorsprong die onze meiden hebben op de ranglijst, blijft de regerend landskampioen nog steeds een gevaarlijke tegenstander en dat blijkt in die eerste helft maar weer eens te meer. Na één kwart kijkt Hoofddorp al tegen een achterstand aan, 14-19, maar weet zich in het tweede kwart weer naast de angstgegner uit Amsterdam te werken, zodat met een minimale 35-36 de kleedkamer kan worden opgezocht. Wat niemand in de FBK Hal op dat moment nog weet, is 80 kilometer noordelijker in Den Helder realiteit geworden: BV Hoofddorp is in de pauze al officieel landskampioen, omdat de wedstrijd tussen HOI/Den Helder en 3ES/Amstelveen dan al in een verbijsterende 46-54 voor de Amayeleense dames is geëindigd! Het is achteraf niet meer te reconstrueren of de dames in de Hoofddorps kleedkamer dat op dat moment weten. In een tijd dat mobiele telefoons weliswaar al mondjesmaat bestonden, maar nog zo groot als koelkasten waren, lijkt het onwaarschijnlijk dat iemand in het Helderse publiek met zo'n gevaarte heeft rondgelopen. Er kan natuurlijk vanuit Den Helder gebeld zijn naar de FBK Hal, maar dan zou beheerder Han Kenbeek dat geweten moeten hebben, maar die zit halverwege nog met de handen in het haar, want van zijn ontdooide koud buffet is het nog steeds niet zeker te zeggen, dat daar over twee kwarten door kampioenschaps-vierende dames in gehapt zal worden. Zelf beweren de Cock én de dames achteraf van niets te weten en dat laat het Hoofddorpse spel in de tweede helft dan ook zien. De meiden, onwetend dus van de ontwikkelingen in Den Helder, laten zien dat ze überhaupt heel goed op eigen kracht landskampioen kunnen worden, want binnen zes minuten na aanvang van het tweede bedrijf loopt Hoofddorp van 35-36 naar 54-38 uit en maakt het in die waanzinnige zes minuten duidelijk dat er maar één als overwinnaar uit deze wedstrijd zou komen: BV Hoofddorp! Terwijl de ploeg van Theo de Cock de kraan helemaal opendraait in dat tweede bedrijf, zit de voorzitter van de NBB Damesliga, John Stuurman, met samengekepen billen en de kampioensbeker tussen zijn benen geklemd op de tribune. Hij heeft van het NBB Hoofdbestuur de opdracht gekregen om de beker pas uit te reiken als de dames écht kampioen zijn. Zou zowel Hoofddorp als Den Helder gewoon winnen vanavond, is dat volgens het Hoofdbestuur niet officieel, immers: de voorsprong van Hoofddorp is dan nog steeds vier punten en er zijn ná vanavond nog twee wedstrijden te gaan. Als Hoofddorp die allebei zou verliezen en Den Helder beide wedstrijden zou winnen, eindigen beide ploegen met een gelijk aantal punten. In dat opzicht laat de bond merken, dat het zijn eigen regels niet goed kent. Die zeggen namelijk dat in dat geval de onderlinge resultaten gelden. Die zijn veruit in Hoofddorps voordeel, want die hebben drie van de vier onderlinge wedstrijden gewonnen. Op het veld ondertussen, legt een fel aanvallend Hoofddorp via een perfect uitgevoerde zone-press het inside-spel van de Canadians aan banden; alleen een ontketende Esther Wender onttrekt zich aan de Amsterdamse malaise en vormt het enige gevaar dat Hoofddorp in de twee laatste kwarten nog te duchten heeft. Zelfs de uitsluiting met vijf persoonlijke fouten van Annette Keur en Marja van Helvoort, nota bene in een tijdsbestek van drie luttele seconden, doet niets af aan het oppermachtige spel van de rest van de meiden. In de slotfase worden er bepaald geen stijlprijzen meer verdiend, maar daar maalt niemand om; Hoofddorp eindigt de wedstrijd op ruime afstand van Sportlife Canadians, die op dat moment de witte vlag allang hebben gehesen. Als de zoemer voor het einde klinkt, daalt er een orkaan van lawaai van de volgepakte tribunes op de meiden neer. Bloemen worden uitgedeeld, champagne ontkurkt en cellofaan van de schalen salades getrokken. Als uiteindelijk ook het resultaat in Den Helder over de joelende tribunes gonst en Stuurman bereikt, wordt hem én de bond een afgang bespaard wegens het niet-kennen van de eigen regels en kan hij nu echt, officieel de beker aan de landskampioen overhandigen. Stuurman doet dat overigens met een speech die -gelukkig- even kort als duidelijk is: "Kampioen vrouwenbasketbal 1987: Hoofddorp. Gefeliciteerd!". Hij drukt de beker in handen van aanvoerster Marjolijn Drijver, deelt herinneringsmedailles uit aan de rest van de meiden en verdwijnt vervolgens in de hossende menigte. En hoe zit het met de Hoofddorpse notabelen zélf? Wethouder Lex Auer is aanwezig met zijn vrouw, maar verder houdt het niet over. De wethouder van Sportzaken, Taco Cnossen, laat zien geen enkele affiniteit met sport te hebben, want de goede man is in geen velden of wegen te bekennen. Hetzelfde kan gezegd worden van burgemeester van Dulst, die als hoogste gezagsdrager van Haarlemmermeer niet zou hebben misstaan op het kampioensfeest. Wel aanwezig is Den Helder-speelster Jolanda Hoolboom, die het kampioenschap tesamen met haar toekomstige ploeggenoten meeviert, omdat zij het seizoen daarop, samen met Den Bosch-speelster Angelique van der Hart, het eerste damesteam van Hoofddorp zal komen versterken. Het niet komen opdraven van mensen als Cnossen en van Dulst zijn uiteindelijk allemaal details die wegvallen in een feest dat tot diep in de nacht zal worden gevierd en waarvan de prettige kater nog dagenlang in veel Hoofddorpse hoofden zal nagalmen.
 De meiden zijn kampioen!
9 mei 1987 om 18:30 uur, Sporthal de Enk, Rotterdam Kermis in Rotterdam Het is voor de Hoofddorpse meiden even wennen om na enkele wedstrijden voor volgepakte tribunes te hebben gespeeld, vandaag in Rotterdam in het sfeerloze decor van sporthal de Slenk te moeten aantreden tegen het sterke Rotterdam-Zuid. Mochten er echter mensen zijn die vooraf aan een formaliteit voor de kersverse landskampioen gedacht hebben, komen bedrogen uit, want Hoofddorp laat zich geen tweede keer door de Rotterdamsen verrassen. Eerder in de competitie, op 21 februari, bezorgde Rotterdam Hoofddorp de eerste competitie-nederlaag, maar op deze avond is Hoofddorp de tegenstander gewoon weer de baas. In een aantrekkelijke eerste helft gaan beide ploegen gelijk op en finishen ze na de eerste twee kwarten met een 30-32 tussenstand. Na rust verdwijnt begrijpelijkerwijze de vaart een beetje uit deze niet meer van belang zijnde wedstrijd. Direct na aanvang van het tweede deel, loopt Hoofddorp naar 36-48 uit, maar verzuimt het daarna door te drukken. Door veelvuldig balverlies geeft het de thuisclub de kans om de marge tot 52-56 terug te brengen, maar Hoofddorp laat zich verder niet meer verrassen door een tot de laatste minuut jagend Rotterdam, dat in Annette Keur echter steeds weer een sterk verdedigende speelster tegenover zich weet. Theo de Cock laat zijn hele ploeg via een constant wisselsysteem in een soort jolige kermis-carrousel alsmaar invallen en geeft iedereen de nodig speelminuten. Niet dat dat voor de ploeg ook maar iets uitmaakt; ze blijven zich Rotterdam tamelijk moeiteloos van het lijf houden. Ook de uitsluiting van Keur na vijf persoonlijke fouten, kan de winst, hoewel die niet erg uitbundig is, niet meer in gevaar brengen. Hoofddorp doet haar plicht en wint ook de voorlaatste competitie-wedstrijd, anders dan de eindstand wellicht doet vermoeden, relatief zorgeloos.
11 mei 1987 om 17:00 uur, Gemeentehuis Haarlemmermeer, Hoofddorp Notabelen schieten toch te kort Het gebeurt lang niet iedereen om op het gemeentehuis te worden ontvangen door de burgemeester, maar die eer valt de dames van Hoofddorp ten deel op een namiddagse maandag in mei, nadat ze tegen Sportlife Canadians het landskampioenschap definitief wisten te veroveren. Wethouder Cnossen van Sportzaken heeft ook vandaag andere bezigheden, hoewel niemand nou precies weet te vertellen welke dat zijn. Hij laat zich vervangen door wethouder Lex Auer, die voorafgaand aan de bijeenkomst noodgedwongen eerst burgemeester van Dulst moet bijpraten, want die heeft totaal geen verstand én kijk op basketbal. Dat van Dulst niet goed heeft opgelet tijdens dat gesprek, blijkt wel als hij tijdens zijn speech zegt begrepen te hebben dat de dames nu Europacup voetbal mogen spelen. Hij probeert zich er tijdens de dan ontstane hilariteit uit te redden, door te zeggen dat hij eigenlijk bedoelde dat het organiseren ervan veel op voetbal lijkt, hiermee refererend aan de periode dat hij voorzitter was van de afdeling Friesland van de KNVB. Erg overtuigend klinkt het allemaal niet en ook het cadeau dat hij namens het gemeentebestuur aan de meiden overhandigd, mist overtuiging en eigenlijk ook stijl en is rijk aan vooral armoe in de ogen van 2009: de meiden krijgen een sjaal met het gemeentewapen en de heren een stropdas, voorzien van hetzelfde wapen. Hij spreekt daarbij de hoop uit, dat deze attributen gedragen zullen gaan worden tijdens het bezoek aan het buitenland om op deze manier de Haarlemmermeer te promoten. Wethouder Lex Auer is daarentegen een stuk vrijgeviger. Hoewel hij onmiddellijk de geruchten de kop indrukt, als zou het gemeentebestuur de kosten van het komende Europese avontuur voor zijn rekening neemt, overhandigd hij de club twee peperdure 30-secondenklokken van 6000 gulden (€2600,-) voor de Fanny Blankers-Koen Hal. De hele ontvangst komt al met al uit de krantenverslagen uit die tijd een beetje knullig over en hoewel 'minachting' wel een erg groot woord is, lijkt het er een beetje op, dat de gemeente toch wat ambivalent tegenover het kampioenschap staat; ze weten niet goed hoe ze er mee om moeten gaan. BV Hoofddorp-voorzitter Ruud Breems laat zich echter niet kennen, dankt het gemeentebestuur voor de ontvangst en zegt er trots op te zijn dat BV Hoofddorp de eerste vereniging is die de Haarlemmermeer op zo'n hoog niveau landelijk heeft mogen presenteren. Hij betrekt overigens in zijn dankwoord nadrukkelijk en terecht coach Theo de Cock en teambegeleider André Tierie als onmisbare componenten van de kampioensploeg. Hij besluit zijn dankwoord met het aloude adagium "Kampioen worden is leuk, maar kampioen blijven is leuker" en hoopt dat BV Hoofddorp volgend seizoen wéér present mag zijn met een kampioensteam. Dát echter, zou in 1988 helaas niet lukken... 17 mei 1987 om 16:00 uur, Fanny Blankers-Koen Hal, Hoofddorp Winst in de schaduw van Europa In de laatste competitie-wedstrijd van het seizoen, is er voor Hoofddorp wel degelijk een goede reden om er nog eens flink aan te trekken. Bij winst op 3ES/Amstelveen blijft het team van Theo de Cock in ieder geval gedurende de hele competitie in de eigen Fanny Blankers-Koen Hal ongeslagen en dat is zeker iets om voor te knokken. Enkele dagen daarvoor hebben de meiden te horen gekregen dat de financiëring van het komende Europa Cup-toernooi definitief rond is en dat nieuws 'overschaduwd' toch een beetje de eerste helft. Het team komt niet los van Amstelveen en moet de kleedkamer opzoeken met een piepkleine voorsprong, 31-30. In het tweede deel laat Ria de Wit zich echter van haar beste kant zien en speelt samen met Wilma Tol een geconcentreerde wedstrijd, waarin enkele breaks Hoofddorp op een veilige afstand van de tegenstanders zetten. De rest van het team ontfermt zich over het Amstelveense driepunters-kanon Lia van Reemst. Die heeft in de voorgaande competitiewedstrijden haar belangrijkste wapen al 57 keer laten zien, maar de meiden van de Cock geven haar in deze wedstrijd geen enkele kans op nummer 58 en houden van Reemst het hele duel vakkundig buiten beeld. Hoofddorp dendert ongehinderd naar 73-58, maar verliest in de slotminuten definitief de concentratie na een bewogen seizoen. Amstelveen komt daardoor nog terug tot 69 punten, maar dichterbij komen is er dan niet meer bij. Pechvogel van de avond is Erna Bruynes, die tijdens een aktie ten val komt, waarna een Amstelveen-speelster per ongeluk op haar vinger gaat staan. In het ziekenhuis wordt later een gebroken vinger geconstateerd. Als de balans van de competite wordt opgemaakt, eindigen onze meiden op de hoogste trede van de vaderlandse competitie met een respectabel aantal van 50 punten uit 28 wedstrijden. Slechts Rotterdam-Zuid, Sportlife Canadians en HOI/Den Helder weten ieder één keer winst af te dwingen, terwijl die laatste twee achter Hoofddorp op een gedeelde tweede plaats eindigen met ieder 42 punten. Hoofddorp is heer en meester, of dame en meesteres, van de Nederlandse competitie en een meer dan terechte kampioen!
 De meiden klinken alvast op het nieuwe seizoen tijdens de kampioenschaps-receptie
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 1966-2012 Basketball Vereniging Hoofddorp | Disclaimer | Colofoon | Privacy Statement | Email | Sitemap |
