DE LOS ANGELES LAKERS
|
BVH LEESTAFEL|GESCHIEDENIS DE LOS ANGELES LAKERS |
|
||
De titel van deze BVH Leestafel is eigenlijk niet goed, of in ieder geval niet volledig, dus dat begint al lekker! Hoewel de Lakers al sinds mensenheugenis in Los Angeles spelen, begon de franchise zélf in Minneapolis en dus waren het de Minneapolis Lakers die als voorgangers van de Los Angeles Lakers de eerste voetstappen in de NBA zetten. De eerste serie hoofdstukken richt zich daarom ook terecht op die allereerste Lakers uit Minneapolis, die in de jaren 40 en 50 een stevig fundament zouden leggen voor de grote successen die Los Angeles later onder die naam zou behalen. De belangrijkste reden om de geschiedenis van de Lakers vast te leggen is wel omdat deze in bepaalde opzichten parallel loopt met de geschiedenis van de Boston Celtics zoals die al eerder in onze BVH Leestafel-serie verscheen. Beide ploegen zijn elkaar onnoemelijk vaak tegengekomen in de NBA en kennen een lange, onderlinge wedstrijdgeschiedenis, waarin -eerlijk is eerlijk- Boston de meeste keren aan het langste end trok. Maar ook hier geldt: geen winnaar zonder verliezer en daarnaast zijn de Lakers ná Boston simpelweg het meest succesvolle NBA-team uit de geschiedenis; nóg een reden om de eerste pagina open te slaan van deze levendige Lakers-geschiedenis en u daar veel plezier bij toe te wensen!
| De Jaren 40: | |
|---|---|
 De Minneapolis Lakers in het eerste seizoen 1947-1948 De eerste NBA vedette  George Mikan
Begin 1947 kopen twee rijke zakenmensen, Ben Berger en Morris Chalfen, de Detroit Gems van de National Basketball League voor 15.000 dollar, een fortuin in die tijd. Ze verhuizen ermee naar Minneapolis en dopen de naam om tot Minneapolis Lakers. Voor die 15.000 dollar krijgen ze overigens weinig meer dan een paar oude basketballen, een paar waardeloze Detroit Gems-tenues en een armetierig stuk papier dat hun als eigenaar van het team aanwijst. Ook het team zelf is op dat moment weinig indrukwekkend: het jaar daarvoor wonnen de Detroit Gems slechts vier (!) van de 44 wedstrijden en dus valt de prijs in dát opzicht misschien ook wel weer mee! Het seizoen 1947-48 is het eerste seizoen van de Minneapolis Lakers en het team gaat in de voorloper van de NBA, de National Basketball League, spelen. Een serie vreemde gebeurtenissen bezorgen de Lakers eerder dat jaar al een grote prijs: de center George Mikan. Mikan is dan een 2.05m lange speler die eerder vier jaar lang het college basketbal domineert op de DePaul universiteit, voordat hij in 1946 de grote man wordt bij de Chicago American Gears en deze ploeg in 1947 het NBL-kampioenschap bezorgt. Het allereerste Lakers-team bestaat in dat eerste seizoen uit George Mikan, Jim Pollard, Don 'Swede' Carlson, Jack Dwan, Herm Schaefer, Tony Jaros, Paul Napolitano, Johnny Jorgensen, Bill Durkee, Bob Gerber, Ken Exel, Joe Patanelli, Jack Rocker, Ted Cook en de man met de mooiste naam van het stel: Warren Ajax...
Vlucht naar de BAA 
Nog vóór het seizoen 1948-49 begint, lopen de Minneapolis Lakers over naar de Basketball Association of America. Dit doen ze samen met prachtige clubnamen als de Rochester Royals, de Fort Wayne Zollner Pistons en de Indianapolis Kautskys (die later de Olympians en nóg weer later de Jets zouden heten). De BAA heeft dan al acht teams in zijn league spelen, waaronder teams uit belangrijke steden als New York, Boston, Philadelphia en Chicago. De komst van de vier NBL teams geeft de BAA precies de grote namen die ze nodig heeft. De grootste naam is George Mikan en fans in alle steden komen in grote aantallen toegestroomd om hem te zien spelen. Zijn aantrekkingskracht is zó groot, dat wanneer de Minneapolis Lakers naar New York komen om daar tegen de Knickerbockers te spelen, op de aanplakbiljetten de tekst "George Mikan vs. Knicks" staat. In de BAA Western Division strijden Rochester en Minneapolis om de eerste plaats, die uiteindelijk met één wedstrijd méér gewonnen door Rochester wordt bezet. Dit, ondanks de aanwezigheid van de lange, breedgeschouderde en niet af te stoppen George Mikan. Hij is verantwoordelijk voor één derde van het aantal punten van de Lakers en komt dit seizoen tot een gemiddeld aantal punten van 28,3 per wedstrijd.
De eerste hoofdprijs  Vern Mikkelsen
In 1949 fuseren de BAA en de NBL tot de NBA, waardoor 1949 (en dus het seizoen 1949-1950) het feitelijke geboortejaar van de NBA is. In dit eerste jaar bestaat de NBA uit 17 ploegen, die verdeeld zijn over drie divisies, de Eastern, Western en Central Division. Minneapolis wordt ingedeeld in de laatste divisie, die algemeen als de sterkste van de drie wordt gezien. Ook hierin zijn het de Lakers en de Rochester Royals die de dienst uitmaken. Minneapolis is dit seizoen nóg beter dan het vorige en heeft zich versterkt met drie veelbelovende jonge spelers: forward Vern Mikkelsen en de guards Slater Martin en Bud Grant. Grant zou later zelfs nog grotere triomfen vieren als coach van de Minnesota Vikings, nota bene een football-team! Hoe dan ook, gedurende het hele seizoen staan de Lakers lange tijd bovenaan in de Central Division, maar een serie van 15 overwinningen brengt Rochester aan het eind ervan op gelijke hoogte met de Lakers. In de beslissingswedstrijd die daarop noodzakelijk is, winnen de Lakers met één punt verschil en eisen zo de eerste plaats in de Central Division voor zich op. In de halve finale play-offs van de Central Division, walst het Lakers-team eerst over de Chicago Stags heen en maakt in de finale korte metten met de Fort Wayne Pistons. De halve finale van de NBA is vervolgens ook een prooi voor de onstuitbare Lakers als het de Anderson Duffey Packers in twee wedstrijden de toegang tot de grote NBA-finale ontzegd.
De Jaren 50: | |
|
Aanvulling door afslanking  Jim Pollard, Vern Mikkelsen en George Mikan
In het seizoen 1950-51 wordt het aantal NBA-teams teruggebracht van 17 tot 11 teams, waardoor ook het twee-divisies formaat weer terugkeert en de Lakers weer in de Western Division terechtkomen. De spelers die voor de zes verbannen clubs spelen, worden gelijkelijk verdeeld over de resterende teams en het niveau van de tweejarige NBA stijgt daardoor navenant. Ook in dit seizoen zijn de Lakers dé grote kanshebbers voor de NBA-titel. Naast George Mikan, beschikt Minneapolis over de sterke aanvallers Jim Pollard en Vern Mikkelsen, terwijl ook de bovengemiddelde verdediging in de personen van Bob Harrison en Slater Martin er mag zijn. Het team wint de Western Division met drie gewonnen wedstrijden meer dan de nummer twee en overlegd prima winst-verlies cijfers: 44-24, op dat moment een league-record. In de halve finales van de play-offs gaat het echter niet helemaal volgens plan. Ze verliezen één wedstrijd van de Indianapolis Olympians en hoewel ze de serie met 2-1 winnen en ze alsnog in de divisie-finale belanden, markeert dit verlies de allereerste verloren wedstrijd die de Lakers ooit in de play-offs hebben geleden. Een vingerwijzing, zo zou later blijken. In de finale van de Western Division play-offs wint Minneapolis de eerste wedstrijd tegen de aartsrivaal Rochester Royals, maar gaat in de drie daaropvolgende duels volkomen onverwachts onderuit en moet de divisie-titel aan de Royals laten. Het NBA-'complot' tegen Big George In een poging -zoals de Lakers het tenminste zien- de scoringsdrift van George Mikan van in ieder geval de vrije worplijn in te dammen, besluit de NBA in het seizoen 1951-52 het belijnde gebied om de bucket te verbreden en daarmee de vrije worplijn verder van de ring te verplaatsen. Dit heeft echter vrijwel geen enkel effect op "Big George", want zijn gemiddelde in dit seizoen is dan nog altijd 23,8 punten per wedstrijd. Niettemin moet hij de topscoorderstitel van het seizoen afstaan aan Paul Arizin, scherpschutter en forward van de Philadelphia Warriors. De Lakers beginnen het nieuwe seizoen met nagenoeg dezelfde line-up als het jaar daarvoor, maar moeten de titel in de Western Division aan Rochester overlaten, dat één wedstrijd méér wint. Toch gaan de de Royals in de play-off finale van de divisie in vier games onderuit tegen de Lakers en staan deze laatsten uiteindelijk 'gewoon' weer in de NBA-finale, dit jaar tegen de New York Knicks, die dan nog de New York Knickerbockers heten. Minneapolis wint thuis het eerste duel, maar heeft daar wel een verlenging voor nodig en het verliest de tweede wedstrijd. Terug in New York kan de lokale favoriet zijn thuiswedstrijden niet in de vertrouwde Madison Square Garden spelen, omdat daar op dat moment een circus een serie voorstellingen geeft. New York wordt gedwongen om uit te wijken; vandaag de dag ondenkbaar, maar in die tijd bepaald niet. De Knickerbockers nemen de wijk naar een militaire sporthal van het 69th Regiment Armory. De volgende vier duels worden om en om door beide ploegen gewonnen, zodat de 3-3 stand een beslissende, zevende game noodzakelijk maakt. In eigen huis laten de Lakers er geen twijfel over bestaan wie de NBA-titel van 1951-52 verdiend: de ruime 82-65 winst bezorgt Minneapolis de tweede NBA-titel. De eerste dynastie De Lakers zijn in het seizoen 1952-53 weer de besten van het westen. Ze eindigen bovenaan de Western Division met vier gewonnen wedstrijden meer dan hun oude divisie-rivalen, de Rochester Royals. Mikan's scoringsmachine begint echter te haperen en hoewel hij weer op de tweede plaats eindigt, doet hij dat met 'slechts' 20,6 punten per wedstrijd, eigenlijk vér beneden zijn stand, maar hij maakt het weer goed door bovenaan te eindigen op de rebound-lijst met gemiddeld 14,4 rebounds per wedstrijd. Ook Vern Mikkelsen nestelt zich in de top-10 scoorderslijst met zijn 15 punten per duel, goed voor een achtste plek daarin. De play-offs in beide divisies gaan al snel richting een herhaling van het jaar daarvoor, want Minneapolis ontdoet zich in de series van de Indianapolis Olympians en de Fort Wayne Pistons, terwijl in de Eastern Division de New York Knickerbockers zowel de Baltimore Bullets als de Boston Celtics achter zich laten. De NBA finale begint in Minneapolis en de Knickerbockers verrassen de Lakers door de eerste wedstrijd met acht punten verschil te winnen. De tweede wedstrijd is ternauwernood een prooi voor de Lakers, als ze met twee punten verschil de Knickerbockers terugwijzen. De drie daaropvolgende wedstrijden worden in New York's thuishaven Madison Square Garden gehouden, dat dit jaar hoopt er nu zélf een circus in te kunnen houden door met drie gewonnen wedstrijden definitief afstand te nemen van de regerend kampioen. Deze hoop is -helaas voor de Knickerbockers- ijdel, zó ijdel zelfs, dat precies het tegenovergestelde gebeurt: de Lakers winnen alle wedstrijden in de Garden en claimen daarmee de tweede achtereenvolgende NBA-titel. Voor het eerst in de nog jonge NBA-geschiedenis wint een ploeg de titel twee jaar achter elkaar. Velen zien deze mijlpaal als de geboorte van de eerste professionele basketbal-dynastie in de gechiedenis. Lovellette redt  Clyde
Lovellette Dynastie of niet, de produktie van George Mikan stokt ook in het nieuwe seizoen. Zijn altijd al zwakke knieën beginnen hun tol te eisen voor de 29-jarige center. Zijn gemiddelde zakt in 1953-54 naar 18,1 punten per wedstrijd. Het Minneapolis-management ziet de bui hangen en trekt voor de zekerheid aan het begin van het seizoen een backup center aan, Clyde Lovellette. Lovellette blijkt een meer dan capabele vervanger voor Mikan op de momenten dat hij in dit seizoen voor hem het veld in wordt gestuurd. Minneapolis wint de titel in de Western Division in een keurige 46-26 winst-verlies serie en kan aan de play-offs deelnemen. De NBA begint in dit jaar te experimenteren met een ander speelschema voor de eerste play-off ronde, het round-robin schema. Daarin worden paren gemaakt die volgens een speelschema (round-robin) tegen elkaar strijden. De winnaars strijden dan volgens dat schema weer tegen elkaar, tot er uiteindelijk maar een winnaar is, in goed Nederlands: een knock-out systeem. De Lakers overleven daarin alle wedstrijden en winnen de Western Division finale van de Rochester Royals. De door iedereen gehoopte (en ook verwachte) NBA-finale tussen de Lakers en de Knicks komt er niet, omdat New York niet door het knockout systeem in de Eastern Conference heen komt. In plaats daarvan weet Minneapolis de Syracuse Nationals tegenover zich. Deze verrassen de Lakers in de tweede thuiswedstrijd in Minneapolis door met twee punten verschil met de zege aan de haal te gaan, zodat de series met 1-1 naar Syracuse verhuizen voor het vervolg. Daarin winnen de Lakers twee van de drie wedstrijden en begint Minneapolis thuis weer aan een 3-2 voorsprong in de finale series. Op vreemde bodem weet Syracuse weer met twee punten verschil te winnen, maar de Lakers gaan in de beslissende wedstrijd met de derde NBA-titel op rij aan de haal door een 87-80 overwinning te behalen. Nieuwe regels, slecht nieuws Aan het begin van het seizoen 1954-55 introduceert de NBA twee revolutionaire spelregels. Ten eerste wordt de 24-seconden klok geïntroduceerd, gevolgd door een limiet van zes teamfouten per kwart, waarna elke fout resulteert in vrije worpen voor de tegenstander. De NBA hoopt hiermee twee dingen te bereiken: het moet het spel zelf ten goede komen doordat er door de schotklok meer snelheid in het spel komt en teams die tactisch voordeel proberen te halen door het opzettelijk maken van een fout op een speler in een fase van de wedstrijd waarin dat goed uitkomt, hebben dat voordeel niet meer zo snel. De grote vraag in Minneapolis is dan op dat moment, welk effect deze nieuwe spelregels zullen hebben op de drievoudige NBA-kampioen, een team dat toch voornamelijk opgebouwd is rondom de de lange en sterke George Mikan. Nog belangrijker vindt men in die dagen echter de vraag welk effect het op Mikan zélf zal hebben, maar die vraag zal nooit beantwoord kunnen worden. Mikan stopt als speler nog voordat het seizoen begint en wordt algemeen manager van de ploeg. Nu Mikan weg is, wordt de center-positie definitief overgenomen door tweedejaars-speler Clyde Lovellette. Die doet dat naar behoren met 18,7 punten en 11,5 rebounds per wedstrijd, maar Lovellette is niet de verdedigende krachtbron die Mikan was. De Lakers eindigen het seizoen met een 40-32 winst-verlies serie en worden achter de Fort Wayne Pistons tweede in de Western Division. De eerste ronde van de play-offs overleven ze, maar het team gaat in de divisie finale kansloos met 3-1 onderuit tegen de Pistons. Het begin van de schotklok lijkt het eind van de Lakers-dynastie. De ultieme veteraan Alle mensen worden ouder en omdat Lakers-spelers nét mensen zijn, geldt dat ook voor hen. Jim Pollard stopt voor het seizoen 1955-56 en beeindigt daarmee een carriëre van acht jaar die al begon in de NBL-tijd, eind jaren veertig. Guard Slater Martin kan terugkijken op een prima seizoen '54-'55, maar is dan inmiddels ook al weer 30 jaar. De jongste basisspeler van de Lakers is de dan 26-jarige vedette van het team, Clyde Lovellette, die uiteindelijk vierde op de topscoorderslijst wordt (21,5) en derde op de rebounderslijst (14). Toch gaat het niet best met de Lakers in dit seizoen. Sterker nog, het gaat gewoon slecht en wel zó slecht dat het management uiteindelijk halverwege het seizoen aan general manager George Mikan vraagt om zijn basketbalschoenen, die hij anderhalf jaar daarvoor al aan de wilgen heeft gehangen, daar weer uit te halen en opnieuw aan te trekken voor het team. De clubman pur sang stemt hier uiteindelijk mee in en met nog 37 wedstrijden te spelen kunnen de Lakers weer beschikken over 'opa' George. Het duurt vervolgens even voordat hij in vorm raakt, maar dan héb je ook wat; hij blijkt nog steeds een meer dan acceptabele aanwinst voor het team te zijn met z'n 10,5 punten en 8,3 rebounds gemiddelde. Slater Martin eindigt in de assists top-10 met een gemiddelde van 6,2 assists per wedstrijd en in de top-10 van de vrije worpen met zijn .833 score. Een eerste plaats is er ook, maar niet een om nu bijzonder trots op te zijn; veteraan Vern Mikkelsen leidt voor het tweede achtereenvolgende jaar het persoonlijke fouten-klassement. Voor het eerst in de Lakers-geschiedenis eindigt het team met een negatieve serie: 33-39, dus onder de .500, maar bereikt wél de play-offs. Daarin moet de ploeg het opnemen tegen de St. Louis Hawks. Die winnen de eerste wedstrijd met 116-115, gaan vervolgens met 58 punten verschil behoorlijk kopje onder in de tweede wedstrijd, maar winnen de derde wedstrijd, weer met 116-115, en grijpen zodoende de winst in de series, zodat de Lakers kunnen inpakken en wegwezen. Relatieve sterkte In een seizoen dat meer zegt over de zwakheid van de Western Division dan over de kracht van de Lakers, eindigt Minneapolis in het seizoen 1956-57 als eerste in de divisie. Deze eerste plek moeten ze delen met de St. Louis Hawks en de Fort Wayne Pistons, want alle drie de teams eindigen de serie met een winst-verlies ratio van 34-38. Ter vergelijking: het laagstgeklasseerde team van de Eastern Division heeft in dat seizoen een serie van 36-36. Om de titel van de Western Division te kunnen bepalen, moeten de drie ploegen eerst een onderlinge play-off uitvechten. Daarin blijken de Hawks de sterkste te zijn en zijn daarmee uitgeloot voor de eerste ronde van de divisie play-offs. Terwijl de Hawks rustig kunnen toekijken, moeten de Lakers en de Pistons in de halve finale met elkaar uitvechten wie de finale tegen St. Louis mag spelen. Het wordt een spannende serie. De Lakers pakken de eerste wedstrijd relatief makkelijk met negen punten voorsprong, maar moeten in de tweede wedstrijd tot het uiterste gaan: 106-104. In St. Louis winnen de Hawks op hun beurt de eerste twee duels, zodat een beslissende vijfde wedstrijd noodzakelijk is. Deze billenknijper heeft twee verlengingen nodig om een winaar te kunnen bepalen, maar na afloop staan de Hawks overeind en kunnen de Lakers afscheid van de play-offs nemen na de 143-135 nederlaag. Gegoochel met coaches  John Kundla
Over het desastreuze seizoen 1957-1958 is nog maar weinig terug te vinden in de analen van de Lakers en dat is ook niet zo verwonderlijk. George Mikan wordt overgehaald om coach John Kundla te vervangen, die een kantoorfunctie krijgt aangeboden en zo in de papierwinkel van de Lakers-kantoren verdwijnt. De glans die nog steeds om Mikan hangt, is na een dramatische 9-30 winst-verlies serie zó dof geworden, dat de clubleiding in arren moede Kundla weer tussen de papieren uit z'n kantoor opvist en hem vraagt om de rest van het seizoen toch maar weer het hoofdcoachschap op zich te nemen. De beminnelijke Kundla, allang blij dat-ie de inktgeur zijn kantoor kan vervangen door de zweetgeur van de sporthal, begint halverwege het seizoen met frisse moed aan de gewenste opknapbeurt van de Lakers. Toch is ook hij is niet bij machte om het team weer op het juiste spoor te krijgen, want de Lakers eindigen in 1958 op een pijnlijke laatste plaats in de Western Division met een 19-53 laagterecord. Elgin Baylor en het nieuwe tijdperk  Elgin Baylor
Het miserabele dieptepunt van het vorig seizoen heeft echter een gouden randje voor het seizoen 1958-59. De laatste plaats in de league betekent in de meeste gevallen gebruik kunnen maken van het voordeel dat het Amerikaanse draft-systeem heeft. Minneapolis verdient de nummer-1 pick van de 1958 Draft en kiest zonder aarzelen de sterspeler van de Seattle University, Elgin Baylor. Baylor is een enorm talent, die makkelijk scoort, een vrijwel perfecte balbehandeling en pass heeft, uitstekend kan rebounden en geen enkele last van zwaartekracht lijkt te hebben met zijn fenomenale sprongkracht op zijn weg naar de ring. Met het aantrekken van de spiksplinternieuwe forward breekt een nieuw tijdperk aan voor de naar eerherstel zoekende Lakers. In zijn rookie-seizoen laat Baylor dan ook geen enkele twijfel bestaan over zijn basketbalkunsten. Hij eindigt op de vierde plaats van de topscoorderslijst, met 24,9 punten per wedstrijd, op de derde plaats van de rebounderslijst, met 15 rebounds gemiddeld per wedstrijd en wordt met 4,1 assists per wedstrijd eerste van z'n eigen team. Aangedreven door de nieuwe vedette van de NBA (en dat ook nog eens seizoen Rookie van het Jaar), wint Minneapolis 14 wedstrijden méér dan het seizoen ervoor en eindigt op een 33-39 serie, goed voor de tweede plaats in de Western Division, achter de St. Louis Hawks. In de halve finales van de divisie play-offs ontdoen de Lakers zich van de Pistons en maken zich op voor de Western Division finale tegen de regerend NBA kampioen, de St. Louis Hawks. De kenners en vooral de Hawks zélf, beschouwen deze finale als een opwarmertje voor de NBA-finale, Daarin zien de Hawks zichzelf al tegen de Boston Celtics staan en helemaal onterecht is dat niet, want de ploeg sluit een prima regulier seizoen af met een alleszeggende 49-23 serie. Dat de grens tussen zelfvertrouwen en zelfoverschatting vaak een filterdun lijntje is, wordt in de finale pijnlijk duidelijk voor de Hawks. Met de jonge Baylor en de oude rot Vern Mikkelsen, de laatste nog spelende link naar het gouden Mikan-tijdperk, verrassen de Lakers de torenhoge favorieten. Met een 2-1 voorsprong begint St. Louis aan de vierde wedstrijd, maar gaat daarin onderuit met 10 punten, terwijl de vijfde wedstrijd na verlenging met één punt verschil wordt verloren van de Lakers. De zegetocht van Minneapolis wordt vervolmaakt na een krappe 106-104 triomf in het zesde duel. In de grote NBA-finale is de tank echter leeg. De Boston Celtics zijn aan een oppermachtig seizoen bezig en hebben in de afgelopen jaren in het reguliere seizoen al 18 maal achtereen van de Lakers gewonnen, waarbij de laatste keer de Lakers met 173-139 worden gesloopt. Als de stof van de eerste vier wedstrijden is opgetrokken, is in de ongeslagen status van de Celtics tegen de Lakers geen enkele verandering gekomen. Met 4-0 worden de Lakers kansloos terechtgewezen, maar het seizoen is meer dan geslaagd voor ze. Terwijl ze 'n jaar daarvoor nog laatste in de league worden, staan ze dit jaar in de finale en is de weg naar boven weer gevonden. Moeilijk seizoen in mineur Na de succesvolle play-off campagne van 1959 eindigt het reguliere seizoen 1959-1960 in een teleurstelling. Hoofdcoach John Kundla is dan vervangen door John Castellani, die Elgin Baylor's college coach is geweest. Onder Castellani's leiding begint Minneapolis echter aan een slechte serie: 11-25 en voordat Castellani het zelf doorheeft, wordt hij vervangen door Jim Pollard, de man die in de beginjaren van de NBA nog met George Mikan samenspeelde. Dit blijkt geen garantie voor succes te zijn, want de Lakers eindigen onder zijn leiding het seizoen met een 25-50 winst-verlies serie. Lichtpuntje in het seizoen is echter Baylor, die met 29,6 punten en 16,4 rebounds per wedstrijd aangenaam hoog in de lijsten komt te staan. Ondanks het moeilijke seizoen, gaan de Lakers toch door naar de play-offs. Dat hebben ze te danken aan de derde plek in een divisie met vier teams, waarin alleen de Cincinnati Royals het met een 19-56 serie nóg slechter doen dan ze. In die play-offs maken ze in de halve finale korte metten met de nummer twee, Detroit. In de Western Division finale komen ze weer tegenover St. Louis te staan, een rematch van de vorige Western Division finale. Minneapolis gaat ook daarin goed van start en leidt met 3-2, als de Hawks een eind aan deze vernedering maken door wedstrijd 6 met 21 punten verschil te winnen en in de laatste en beslissende wedstrijd de Lakers met 97-86 te verslaan. De Jaren 60: | |
|
Verhuizing naar de westkust  Jerry West
Na het seizoen 59-60 worden de Lakers het eerste NBA-team van de westkust van Amerika. Hoewel Minneapolis-fans tijdens de Mikan-periode massaal toestroomden, kwamen de bezoekersaantallen na dat tijdperk in een neerwaartse spiraal terecht in de daaropvolgende vijf seizoenen. Zelfs de aanwezigheid van superster Elgin Baylor maakte daarin geen verschil, de aantallen bleven zakken. In 1958 waren de Brooklyn Dodgers, het honkbalteam uit de Major League, van New York naar Los Angeles verhuist en dit bleek een enorm financieel succes te zijn. Lakers-eigenaar Bob Short, een uitgekookte, jonge zakenman die de Lakers twee jaar geleden kocht, had zondermeer een hart voor basketbal, een gouden hart zelfs, maar als zakenman ziet hij dat graag in écht goud terug. In Minneapolis is daar geen zicht op en dus pakt hij voor aanvang van het seizoen 1960-61 zijn boeltje op en vertrekt met de Lakers naar Los Angeles en daarmee zijn de Los Angeles Lakers geboren. Een tweede grote verandering in de Lakers-geschiedenis, is de prijs die de Lakers krijgen voor de 25-50 serie van het afgelopen seizoen, de nummer 2 pick in de NBA Draft van het nieuwe seizoen. Deze prijs luisterde naar de naam Jerry West, een talentvolle spelmaker, guard en scoringsmachine, die de Lakers uit West Virginia oppikken. Fred Schaus, de coach van datzelfde West Virginia, komt aan het roer van de nieuwe Los Angeles Lakers te staan.
Het begin van een trend Als in het begin van de jaren 60 het wereldtoneel wordt gedomineerd door de Berlijnse crisis, zijn daar twee NBA-spelers aan het begin van het seizoen 1961-62 de dupe van en worden opgeroepen voor militaire dienst. De eerste is Lenny Wilkens, de tweede Elgin Baylor en dus beginnen de Lakers gehandicapt aan het nieuwe seizoen. Baylor is alleen tijdens de weekenden beschikbaar voor het team, maar weet in de 48 wedstrijden waarin hij meedoet, tot een gemiddeld aantal punten van 38,3 te komen. Jerry West is in dit seizoen ook volledig losgeslagen en komt op een seizoensgemiddelde van 30,8 punten in zijn tweede jaar voor Los Angeles. Het veelvuldig scorende duo wordt echter prima bijgestaan door de rest van het team. Dat bestaat dit seizoen ondermeer uit de derdejaars forward Rudy LaRusso, die 17,2 punten en 10,4 rebounds pakt, en Frank Selvy, een reislustige veteraan die in de laatste vijf jaar voor zes verschillende NBA-teams heeft gespeeld en zijn anker nu bij (of in) de Lakers heeft neergelaten. Selvy voegt 14,7 punten per wedstrijd als zijn bijdrage aan de Lakers toe. Daarnaast beschikt Los Angeles over een meer dan prima bank die door Rodney "Hot Rod" Hundley en Tom Hawkins wordt warmgehouden.
Weer een Celtics-blokkade De Lakers voegen Dick Barnett aan het team toe als het seizoen 1962-63 begint. Barnett, die de twee seizoen hiervoor bij Syracuse speelde, krijgt meteen een basisplaats als guard, terwijl Frank Selvy op de bank plaatsneemt. Gedurende het seizoen scoort Barnett gemiddeld 18 punten per wedstrijd. Zijn aanwezigheid is van eminent belang als Jerry West 27 duels aan de kant moet blijven vanwege een blessure. Toch eindigt West het seizoen met een gemiddelde van 27,1 punten, terwijl Elgin Baylor op precies 34 punten per duel uitkomt, een aantal dat het de tweede plaats op de topscoorderslijst opleverd, achter legende Wilt Chamberlain die dan voor de San Francisco Warriors speelt. De Lakers worden weer kampioen van de Western Division met een prima 53-27 serie. Als ze in de play-off finale St. Louis verslaan, verdienen ze een plek in de NBA finale tegen de Boston Celtics, een herhaling van de NBA finale van het vorig jaar. De Lakers zijn er op gebrand de NBA kroon dit jaar zelf op te zetten en het verlies van 'n jaar eerder weg te wassen met champagne, maar hebben de pech dat de Boston Celtics in deze jaren midden in een serie van 11 NBA kampioenschappen in 13 seizoenen zitten. De Celtics schuiven de titelaspiraties van de Lakers dan ook in zes wedstrijden achteloos opzij. Voor de tweede achtereenvolgende maal blokkeren de Celtics het pad naar succes voor de Lakers en het zou bij lange na niet de laatste keer zijn. Seizoen zonder stijl Op jacht naar toch weer een NBA kampioenschapsring, gaat het team het jaar daarop weer op zoek naar eerherstel, maar komen in het seizoen '63-'64 niet verder dan een derde plaats in de Western Division. West (28,7) en Baylor (25,4) worden nog wel respectievelijk vijfde en zesde op de topscoorderslijst, maar center Gene Wiley komt niet verder dan 4,3 punten per wedstrijd en Los Angeles eindigt dan ook met een mindere serie dan 'n jaar eerder: 42-38. In de eerste ronde van de play-offs, die dan nog wel nipt worden gehaald, komen de Lakers -geheel in stijl van het reguliere seizoen- niet voorbij de St. Louis Hawks. De uitschakeling in de eerste ronde van de play-offs zorgt uiteindelijk voor een terleurstellend seizoen, maar het jaar erop veert Los Angeles weer op Weer kansloos tegen Boston De Lakers openen het seizoen 64-65 met een 14-6 serie om het reguliere seizoen te eindigen op een keurige 49-31. De derde divisie-titel in vier jaar is daarmee een feit. Zoals gewoonlijk zijn het Jerry West (31 punten, tweede in de eindrangschikking) en Elgin Baylor (27,1 punten, vijfde) die voor de vuurkracht van de Lakers zorgen in dit seizoen. In de playoff finale van de Western Division heeft het team het verrassend moeilijk tegen Baltimore; pas na zes wedstrijden kan Los Angeles als winnaar in de boeken worden bijgeschreven en staan ze in de NBA finale. Daarin staan ze weer tegenover de Celtics, maar de hooggespannen verwachtingen vooraf, blijken een illusie. De finale is 'n eenzijdige affaire, vooral omdat Baylor tijdens de play-offs langs de kant zit vanwege een knie-blessure. Jerry West doet zijn best om dit verlies goed te maken en scoort een hoog play-off gemiddelde van 40,6 punten per duel, maar hij kan het simpelweg niet alleen waarmaken. Boston vernedert Los Angeles in de eerste wedstrijd met 142-110. De -achteraf- symbolische winst voor de Lakers in de derde westrijd voorkomt een puntloze afstraffing, maar de Celtics zijn oppermachtig in het vervolg van de serie waar in de vijfde wedstrijd met 33 punten verschil definitief wordt afgerekend met de Lakers. Nieuwe eigenaar voor 5 miljoen  Jack Kent Cooke
Na het seizoen veranderen de Lakers van eigenaar. Bob Short verkoopt de winstgevende club voor 5 miljoen dollar aan de rijke, in Amerika zijn geluk beproevende, maar van oorsprong Canadese zakenman Jack Kent Cooke, de man die later ook de Washington Redskins zou kopen. Het voor die tijd enorme bedrag geeft meteen de waarde aan die het basketbal langzamerhand in Amerika krijgt, want daarin doet de sport in niets meer onder voor het honkbal van de Major League, waar de topclubs qua waarde op hetzelfde niveau staan. De nieuwe eigenaar laat het team vrijwel ongewijzigd aan het seizoen 1965-66 beginnen. Center Darrall Imhoff en guard Walt Hazzard, die het vorige seizoen nog bankers waren, worden gepromoveerd tot basispeler, terwijl Cooke slechts twee nieuwe spelers aantrekt. De eerste is Bob Boozer die van de New York Knicks komt en voornamelijk als vervanger voor de nog steeds blessure-gevoelige Baylor wordt ingezet, iets wat Boozer overigens verdienstelijk doet. Daarnaast haalt men een veelbelovende rookie van UCLA, genaamd Gail Goodrich. Elgin Baylor heeft een zwaar seizoen en zijn knieproblemen zorgen ervoor dat hij 'maar' 65 wedstrijden kan spelen. Zijn seizoensgemiddelde zakt naar 16,6 punten per wedstrijd, terwijl hij in de zeven daaraan voorafgaande seizoenen tenminste 24 punten per duel wist te maken. Jerry West is echter weer als vanouds; hij wordt met een uitstekend 31,3 gemiddelde tweede op de topscoorderslijst, natuurlijk áchter Wilt Chamberlain.
Afscheid van Schaus In het seizoen 1966-67 kunnen de Lakers hun draai maar niet vinden. Blessures houden Jerry West 15 en Elgin Baylor 11 wedstrijden aan de kant en het team eindigt op de derde plaats in de Western Division. Dat doen ze voor de eerste keer sinds seizoen '60-'61 met een negatief saldo: 36-45. In de play-offs maakt San Francisco dan ook zéér korte metten met de Lakers, 3-0. Aan het eind van het seizen komt ook een einde aan de regeerperiode van Fred Schaus als hoofdcoach, die het over het algemeen genomen helemaal niet slecht heeft gedaan. Hij leidde de Lakers sinds hun verhuizing naar Los Angeles in '60-'61 naar vier NBA finales. Zijn vervanger is de met een verdacht Nederlands klinkende naam Bill "Butch" van Breda Kolff. De Lakers breken de macht uit het oosten weer niet De start van het nieuwe seizoen gebeurt in ieder geval in stijl voor de fans, want de Lakers betrekken het gloednieuwe Forum, waarin maar liefst 17.500 toeschouwers kunnen plaatsnemen. Jerry West mist in het seizoen 1967-68 niet minder dan 31 wedstrijden door blessures, maar tweedejaars guard Archie Clark bloeit daarentegen helemaal op als offensief steunpunt met 19,9 punten per wedstrijd, terwijl Baylor de club leidt met scores (26) en rebounds (12,2). Als aan het eind van dat seizoen een keurige 52-30 serie wordt genoteerd, is dat een verbetering van 16 gewonnen wedstrijden meer dan het seizoen ervoor. Toch eindigen de Lakers als tweede in de Western Division, achter St. Louis. In de halve finales van de divisie play-offs ontdoet Los Angeles van een toekomstige grootmacht, de Chicago Bulls, en weten zich in de finale San Francisco van het lijf te houden. Daarmee is de NBA finale tegen de Boston Celtics voor de zesde keer een feit, maar is ook het verlies voor de zesde keer een feit als de Lakers in, jawel, zes wedstrijden het onderspit moeten delven tegen de oostelijke oppermacht. De komst van een super center  Wilt Chamberlain
Het verlies tegen de Celtics doet LA hevig nadenken over het team en over de toekomst ervan. Het wordt iedereen duidelijk dat er nog één ingredient nodig is om die felbegeerde NBA ringen om de Californische vingers te krijgen: een dominante center om het tandem West en Baylor in een perfect driemanschap om te turnen. Tijd was daarbij een cruciale factor, want West was al weer 30 en Baylor liep met zijn 34 jaar zo'n beetje op z'n laatste benen. Eigenaar Jack Kent Cooke luisterde goed naar zijn technische staf en vulde dit ontbrekende puzzelstukje door de Philadelphia 76ers hun supercenter Wilt Chamberlain te ontfutselen in ruil voor Archie Clark, Darrall Imhoff en Jerry Chambers. In het seizoen 1968-69 zijn de Lakers echter niet de dominante kracht die iedereen denkt dat ze worden na het aantrekken van Chamberlain. Niettemin pakken de Lakers toch de titel in de Western Division met een 55-27 serie. Chamberlain wordt koning van de borden van de NBA met 21,1 rebounds per wedstrijd, terwijl West en Baylor beiden gemiddeld boven de 20 punten uitkomen. In de daaropvolgende play-offs verliezen de Lakers de eerste twee wedstrijden in de halve finale tegen de San Francisco Warriors, maar dan herstellen ze zich prima door de vier daaropvolgende duels weer te winnen -inclusief een opvallende 118-78 vernedering voor de Warriors in de zesde wedstrijd- en de halve finale naar zich toe te trekken met 4-2. In de Conference finale wint Los Angeles van de Hawks (die nu in Atlanta spelen) en ontdoen zich ook van hen, in vijf wedstrijden: 4-1. Daarmee staan ze in de NBA finale en volgt er weer een Celtics-Lakers showdown. En deze keer is het een clash van giganten, want Chamberlain komt daarin tegen zijn grote tegenstrever Bill Russell te staan. Als de Lakers de eerste twee wedstrijden weten te winnen, worden hun kansen om de Celtics-dominantie eindelijk te doorbreken er alleen maar groter op, maar Boston wint de derde, terwijl de vierde wedstrijd na een raak schot van Sam Jones in de zoemer met 89-88 als eindstand ook een prooi voor Boston wordt. De zevende en beslissende wedstrijd wordt in het Los Angeles Forum gespeeld en daarin bouwen de Celtics gedurende de wedstrijd een voorsprong van 17 punten op die tot in het vierde kwart standhoudt. De massale stormaanval die de Lakers daarop richting Celtics-basket beginnen, knijpt deze voorsprong terug tot een schamele twee punten, maar die weet Boston met hangen en wurgen tot aan het eind vast te houden. Voor de zesde keer in acht jaar staan Los Angeles en Boston in een NBA finale met de koppen tegen elkaar en geen enkele keer stapt LA als winnaar van het veld. Toch wint Jerry West de eerste MVP titel die vanaf dat seizoen ook in de NBA finales wordt gegeven en het is de enige keer in de geschiedenis dat een speler van het verliezende team deze MVP krijgt. Het mirakel van West en Reed Na de zoveelste verloren NBA-finale, verlaat coach Butch van Breda Kolff de club en wordt vervangen door Joe Mullaney. Hij neemt een team over dat in het seizoen 1969-70 zwaar wordt getroffen door blessures. Chamberlain scheurt zijn kniebanden in de negende wedstrijd en keert niet meer terug gedurende het reguliere seizoen en de knie van Baylor staat hem niet meer dan 54 wedstrijden toe. Hiermee komt de last op de schouders van Jerry West te liggen, die dat voortreffelijk doet. Hij wordt topscoorder van de league met 31,2 punten, maar de Lakers zelf worden daarmee geen kampioen van de Western Division. Los Angeles eindigt als tweede met twee wedstrijden minder gewonnen dan de Atlanta Hawks. Chamberlain en Baylor zijn beiden op tijd hersteld om in de play-offs mee te doen, maar worden in de halve finale van de divisie bijna door de Phoenix Suns verrast. Met een achterstand van 1-3 weten de Lakers de drie daaropvolgende duels overtuigend te winnen en doen dat in de finale nog eens dunnetjes over door Atlanta puntloos te laten. In de NBA finale staan ze dit keer echter niet tegenover de Boston Celtics, maar zijn de New York Knicks hun verrassende tegenstanders. Voor velen echter is ook dit een droomfinale; de twee grootste steden van Amerika met de beste basketballers van de league vechten een wonderbaarlijke finale uit. Na vier wedstrijden delen ze de punten, waarbij vooral de derde wedstrijd opvalt. Daarin schiet Jerry West in de laatste seconden van de wedstrijd een afstandsschot van meer da 20 meter raak, waardoor de teams de verlenging ingaan. Daarin winnen de Knicks weliswaar met 111-108, maar het miraculeuze schot van West levert hem vanaf dat moment de bijnaam Mr. Clutch op.
De Jaren 70: | |
|
Een eerste vleugje Pat Riley  Pat Riley als speler
van de San Diego Rockets In het seizoen 1970-71 wordt de NBA uitgebreid naar 17 teams, die verdeeld worden over vier divisies. Los Angeles is samen met San Francisco, de San Diego Rockets, de Seattle SuperSonics en de Portland Trail Blazers ingedeeld in de Pacific Division. Elgin Baylor speelt dit seizoen slechts twee wedstrijden wegens aanhoudende problemen met zijn knie, maar heeft daarentegen Wilt Chamberlain weer gezond en wel terug. Halverwege het vorige seizoen werden de Lakers al eens aangevuld met Harold "Happy" Hairston en voor dit seizoen voegt Gail Goodrich zich aan het team toe, die na twee jaar Phoenix weer terugkeert op het oude nest. Van de Portland Trailblazers wordt tenslotte toekomstig hoofdcoach Pat Riley als speler aangetrokken. Zonder Baylor nemen West (26,9 punten), Chamberlain (20,7), Hairston (18,6) en Goodrich (17,5) de honneurs waar op de scoringlijsten, terwijl Chamberlain ook nog eens eerste op de reboundlijst komt testaan met zijn 18,2 rebounds per wedstrijd. De Lakers winnen de Pacific Division met 48-34, zeven gewonnen wedstrijden méér dan de nummer twee San Francisco. In een moeilijke halve finale van de Western Conference sluipen de Lakers voorbij de Chicago Bulls, maar gaan in de finale onderuit tegen Lew Alcindor (die zich later Kareem Abdul-Jabbar gaat noemen) en de Milwaukee Bucks. 33 op een rij! In het daaropvolgende seizoen vervangt eigenaar Jack Kent Cooke hoofdcoach Joe Mullaney door de voormalige USC ster en Celtics-speler Bill Sharman. In 1971-72 moet de nieuwe coach het doen zonder Elgin Baylor, die eindelijk begrijpt en erkent dat zijn knie het geen vol seizoen meer uithoudt en stopt met basketballen. Ondanks dit verlies, hebben de Lakers wel deglijk nog een uitgebalanceerd, volwassen en ervaren team met Happy Hairston en tweedejaars Jim McMillian als forwards, Jerry West en Gail Goodrich op de guard-posities en uiteraard Wilt "The Stilt" Chamberlain als scharnierpunt van de ploeg. In de eerste maand van het seizoen komt Los Angeles langzaam op gang met een middelmatige 6-3 winst-verlies serie, maar op 5 november wint het met 110-106 van Baltimore. Deze zege markeert het begin van 14 opeenvolgende overwinningen in de maand november alleen al, terwijl in december alle 16 wedstrijden gewonnen worden. Tussen neus en lippen door wordt meteen het NBA record van aaneengesloten overwinningen, dat sinds het seizoen daarvoor op 20 staat voor de Milwaukee Bucks, verpletterd.
Alles voor Knicks Hoewel november met 12 zeges een vruchtbare maand blijkt te zijn, is het seizoen 1972-73 als geheel wat minder vruchtbaar dan het jaar ervoor. Toch halen ze de titel in de Pacific Division door over het gehele seizoen 60 duels te winnen. Wilt Chamberlain, voor wie dit seizoen zijn laatste is, wordt voor de elfde keer in zijn loopbaan de beste rebounder van de NBA en de eerste speler in de NBA geschiedenis met een veldgoal percentage van boven de .700 (.727). De Lakers hebben zeven wedstrijden nodig om zich in de halve finales van de Conferene langs de Chicago Bulls te worstelen, maar hebben geen kind aan de Golden State Warriors in de Western Division finale. Daarmee staan ze weer in de NBA finale en weer tegen de New York Knicks. De regerend NBA kampioen wint het eerste duel met drie punten verschil, maar de sterke Knicks-verdediging laat zich in de vier volgende wedstrijden niet meer verrassen en houdt de Lakers in elk van de vier duels onder de 100 punten-grens. De titel gaat dan ook in met een duidelijke 4-1 naar New York. Dubbel pensioen Na de verloren finale, beeindigt Wilt Chamberlain op 37-jarige leeftijd zijn loopbaan met een gemiddelde van 30,1 punten per wedstrijd. Van de 57 topscoorders-titels die er tot dan toe binnen de NBA vergeven zijn, pakt hij er 47. In de 14 voorafgaande jaren scoorde hij meer dan 31.000 punten en pakte hij meer dan 23.000 rebounds. Als hij 5 jaar later, in 1978, wordt opgenomen in de Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, is dat eigenlijk 5 jaar te laat. Voorafgaand aan het seizoen 1973-74 wordt de veelbelovende, jonge en defensief sterke center Elmore Smith aangetrokken. Hij moet het gat opvullen dat Wilt Chamberlain achterlaat, uiteraard een vrijwel onmogelijke taak. Daarnaast verkrijgen de Lakers de rechten op aanvaller Connie Hawkins. Na 31 wedstrijden in het reguliere speelseizoen geeft Jerry West het ook op, gedwongen door blessures, maar op dat moment is Gail Goodrich al de nieuwe ster van het team met een gemiddelde van 25,3 punten per wedstrijd. Zeven wedstrijden voor het einde van het seizoen, staan de Lakers met drie wedstrijden minder gewonnen dan Golden State, op de tweede plaats, maar dankzij de scoringsdrift van Goodrich wint Los Angeles alsnog de titel in de Pacific Division met een 47-35 serie. Hiermee gaan ze weliswaar uiteraard naar de play-offs, maar die worden een deceptie. In de halve finale van de Conference weten ze slechts eenmaal te winnen van de Milwaukee Bucks. Daarmee is dit seizoen snel voorbij voor de Lakers. Seizoen zwaar in de min Het seizoen 1974-75 staat voor de Lakers in het teken van de overgang. Jerry West was in de loop van het vorige seizoen na 14 tropenjaren al gestopt en Mr. Clutch neemt voor het begin van het nieuwe seizoen afscheid van pers, publiek en spelers als een van de meest scorende Lakers-spelers ooit. Hij gooide 25.192 punten door de ring en komt daarmee uit op een fraai gemiddelde van precies 27 per wedstrijd. De Lakers trekken Cazzie Russell aan, maar aan zijn loopbaan komt na 40 wedstrijden een einde als hij met een zware knieblessure noodgedwongen met basketballen moet stoppen. Ondanks nieuweling Lucius Allen (ruim 19 punten) en weer een sterk seizoen van Goodrich (22,6 punten), zet Los Angeles voor het eerst in acht seizoenen een negatieve serie neer, 30-52, en weet het zich voor het eerst in 17 jaar niet voor de play-offs te plaatsen. Fundament voor succes  Kareem Abdul-Jabbar
Na dit rampseizoen doen de Lakers voor het nieuwe seizoen 1975-76 een aankoop die het fundament zal leggen voor weer een kampioenteam aan de westkust. Kareem Abdul-Jabbar, die eigenlijk gewoon Lew Alcindor heet en op dat moment zonder concurrentie de beste speler van de NBA is, kondigt aan dat hij vertrekt bij de Milwaukee Bucks. Onderuit als favoriet Voor het seizoen 1976-77 wordt coach Bill Sharman vervangen door Jerry West en verliest Los Angeles Gail Goodrich. Deze tekent als free agent bij de New Orleans Jazz, maar geen van deze veranderingen lijkt de Lakers te deren. Jabbar wint weer de MVP titel en Los Angeles eindigt het seizoen als beste NBA team met een fraaie 53-29 serie. Op de vooraf gedroomde en in ieder geval gehoopte weg naar het NBA kampioenschap overleven de Lakers maar ternauwernood (4-3) de Golden State Warriors en worden tot ontzetting van alles wat de Lakers een warm hart toedraagt, de weg naar de NBA finale ontzegd door de Portland Trail Blazers. Het drama van 9 december Na deze enorme teleurstelling pakken de Lakers de draad voor het nieuwe seizoen 1977-78 weer op en trekken Jamaal Wilkes van Golden State aan krijgen eerste-ronde pick Norm Nixon uit de draft in de schoot geworpen. Toch is de start van het seizoen rampzalig. Na nog geen twee minuten in de allereerste wedstrijd van het nieuwe seizoen, geeft Jabbar een klap aan Milwaukee's Kent Benson als vergelding voor een elleboog van die laatste. Hij breekt bij die klap z'n hand en is voor twee maanden uitgeschakeld. Op 9 december vindt een drama in de NBA plaats waaraan we op deze site al eerder een artikel ("De klap die alles veranderde") hebben gewijd. Kermit Washington krijgt ruzie met Kevin Kunnert van de Houston Rockets. Houston's Rudy Tomjanovich rent daarop naar de twee ruziemakers om de boel te sussen, maar Washington denkt dat Tomjanovich juist hém te grazen wil nemen. Hij geeft hem in volle ren een klap die Tomjanovich bijna zijn loopbaan kost. Washington krijgt een boete en wordt 60 dagen geschorst, terwijl Tomjanovich de rest van het seizoen zal missen en een hele serie operaties moet ondergaan om zijn kaak, oogkas en wang te repareren. De moeizame eerste seizoenshelft van de Lakers wordt gevolgd door een betere tweede helft met een 28-13 serie. De 45-37 winst-verlies serie aan het eind van het seizoen levert hen een plek op in de eerste ronde van de play-offs tegen de Seattle SuperSonics van coach Lenny Wilkens, maar de Sonics liquideren LA en geraken zelfs tot in de NBA finale. Het Buss-tijdperk  Jerry Buss
Ondanks de vroege uitschakeling, zijn de eerste contouren van een titelwaardig team dan al zichtbaar en in het seizoen 1978-79 zijn deze contouren nog beter zichtbaar als Kareem Abdul-Jabbar, Jamaal Wilkes en Norm Nixon met prima basketbal door de league wervelen en zich zelfs verbeteren ten opzichte van een seizoen ervoor: 47-35. Ook dat is een plek in de play-offs waar, ook dáárin gaan ze weer onderuit en wéér tegen de Seattle SuperSonics, dit keer in de halve finale. Na het seizoen verkoopt eigenaar Jack Kent Cooke zijn hele sport-imperium, dat onder andere bestaat uit de Los Angeles Lakers en het Great Western Forum waar de Lakers hun thuiswedstrijden spelen, aan een projectontwikkelaar uit Santa Monica, Jerry Buss en hij neemt Jack McKinney mee als nieuwe hoofdcoach. Showtime!  Earvin "Magic" Johnson
Toen de Lakers voorafgaand aan het seizoen 1976-77 Gail Goodrich aan de New Orleans Jazz kwijtraakte, hadden ze op dat moment geen idee hoe belangrijk het vertrek van Goodrich voor de toekomst van het team zou zijn. Goodrich vertrok destijds als zgn. 'veteran free-agent' en de New Orleans (die in 1979 naar Utah vertrokken als Utah Jazz) moest Los Angeles hiervoor compenseren. Dat deden ze destijds door de Lakers drie draft picks te geven, inclusief een eerste-ronde pick als ze die ooit zouden krijgen. Toen de Jazz in het seizoen '78-'79 als laatste in de NBA eindigden en hierdoor recht op de eerste-ronde pick hadden, moesten ze deze dus voorafgaand aan het seizoen 1979-80 aan de Lakers overdragen. De Lakers hebben dus plotseling de nummer 1 overall pick van de NBA draft van 1979 in handen. Ze krijgen daarmee de point guard van Michigan State in handen, die zijn team in 1979 het NCAA kampioenschap bezorgde. Zijn naam: Earvin Johnson en zonder het op dat moment te weten, wordt met deze aquisitie een nieuwe Lakers dynastie gevestigd. Het seizoen zelf is er een van drmatische hoogte en dieptepunten. Als het team na 'n maand op een 10-4 serie staat, krijgt hoofdcoach Jack McKinney een fietsongeluk (omdat Amerikanen, op ééntje na, nou eenmaal niet kunnen fietsen) en raakt daarbij zó zwaar gewond, dat hij dat seizoen niet meer op de bank kan plaatsnemen en moet worden vervangen door Paul Westhead.
De Jaren 80: | |
|
Redelijk seizoen eindigt teleurstellend Het contrast met het succesvolle vorige en het toch teleurstellende nieuwe seizoen 1980-81 is groot. De Lakers moeten het grotendeels zonder Magic Johnson doen, die een knieblessure heeft. Jabbar levert weer een geweldig jaar af met 26,2 punten en 10,3 rebounds en de Lakers eindigen met een 54-28 winst-verlies ratio. Daarmee worden ze tweede achter de Phoenix Suns in de Pacific Division en is het een redelijk seizoen, maar de Houston Rockets, die op dat moment geleid worden door sterspeler Moses Malone, knikkeren de Lakers meteen al in de eerste ronde uit de play-offs in best-of-three serie. En het is extra pijnlijk, omdat ze dat met 2-0 doen en beide wedstrijden in Los Angeles gespeeld worden. De intrede van Riley  Paty Riley
als beginnend coach Jerry Buss ontslaat coach Paul Westhead nadat de Lakers het seizoen 1981-82 nog helemaal niet zo slecht zijn begonnen met 7 maal winst en vier maal verlies. Westhead wordt vervangen door zijn assistent-coach. Dat is op dat moment ene Pat Riley, 'n voormalige reserve point guard van de Lakers, die op 19 november 1981 voor het eerst als hoofdverantwoordelijke op de bank plaatsneemt. Het team wint daarop 17 van de 20 wedstrijden. Nog een waardevolle pick  James Worthy
Beschamend rijk. Dat voelen de Lakers zixh voor aanvang van het seizoen 1982-83. Voor het eerst in de geschiedenis doet zich namelijk het merkwaardige fenomeen voor, dat een regerend NBA kampioen, óók nog eens de eerste overall pick van de draft in bezit heeft. Deze situatie is een gevolg van de ruil die de Lakers halverwege het seizoen '79-'80 met de Cleveland Cavaliers hadden gedaan. Daarin ruilden ze Don Ford en een first-round pick voor 1980 (dat werd uiteindelijk Chad Kinch) met Butch Lee van de Cavaliers en hun 1982 pick. Dat bleek een fortuinlijke ruil te zijn voor de Lakers, want Cleveland had het seizoen 1981-82 afgesloten als slechtste team en daardoor recht op een eerste pick. Dat recht ging dus linea recta naar de Lakers en die zagen zich 'opgescheept' met een moeilijke keuze uit een groep uitbundig getalenteerde college spelers. Los Angeles gebruikte deze pick om forward James Worthy te selecteren, Worthy leidde dit jaar North Carolina naar de NCAA titel van 1982 en bleek een schot in de roos te zijn. Tesamen met Magic Johnson Kareem Abdul-Jabbar zou James Worthy de nieuwe line-up van de Lakers in de jaren 80 worden. Hij was precies de juiste man voor zowel Johnson als Jabbar, door een stap vooruit te zetten om de breaks van Johnson af te maken en een stap terug te zetten als Jabbar ruimte nodig had voor een manoeuvre binnendoor. Niettemin eindigt Worthy's rookie jaar met een teleurstelling als hij in de laatste week van het reguliere seizoen zijn been breekt en de play-offs vanaf de zijlijn moet toezien. De Lakers, die de Pacific Division met een 58-24 serie afsloten, staan na zeges op Portland en San Antonio weer in de NBA finale. Daarin zijn ze echter geen partij voor de Philadelphia 76ers, die vóór het seizoen Moses Malone van de Houston Rockets hadden weten te strikken. De finale gaat met de alleszeggende cijfer van 4-0 overduidelijk naar de Sixers. Jabbar lost Chamberlain af als eeuwige topscoorder Gedurende de zomerstop ruilen de Lakers Norm Nixon met San Diego voor Byron Scott en beginnen het seizoen 1983-84 voortvarend met een 12-4 serie, maar op 2 december raakt Magic Johnson geblesseerd aan z'n rechter wijsvinger en ligt er 'n maand uit. Op dat moment staat hij eerste op de NBA assists-lijst met gemiddeld 13,1 assists per wedstrijd en dat kost hem een bijna zeker NBA record assists in één jaar. Toch breekt Los Angeles dit seizoen een record waarvan velen dachten dat deze nooit meer gebroken zou worden. Op 5 april wordt Kareem Abdul-Jabbar NBA's 'eeuwige' topscoorder aller tijden als hij in een wedstrijd tegen de Utah Jazz zijn 31.420ste punt scoort en daarmee Wilt Chamberlain als nummer 1 aflost. De Lakers razen door de league heen, winnen de titel en verslaan in de play-offs de Kansas City Kings, de Dallas Mavericks en de Phoenix Suns. In de finale staan Magic Johnson en de Los Angeles Lakers tegenover Larry Bird en de Boston Celtics. De Lakers winnen het eerste duel en staan in het tweede duel met nog 15 seconden te spelen, twee punten voor als Gerald Henderson een bal van James Worthy onderschept en met zijn lay-up het duel de verlenging instuurt. Daarin wint Boston uiteindelijk met 121-124. De winst in de vier daaropvolgende wedstrijden wordt eerlijk over beide teams verdeeld en met 3-3 is een zevende en beslissende game nodig. De Celtics hebben echter nog nooit een zevende wedstrijd in een NBA finale verloren en houden ook deze keer de traditie in ere: ze winnen met 111-102. De hoogste basketbal-eer Ondanks dat de Lakers in het seizoen 1984-85 half februari Jamaal Wilkes de rest van het seizoen moeten missen door gescheurde kniebanden, stevent het team rechtstreeks op de vierde achtereenvolgende titel in de Pacific Division af. Ze winnen de divisie met 20 gewonnen wedstrijden meer dan de eerste achtervolger: 62-20. Daarnaast zetten de Lakers nog twee andere NBA records scherper. Ten eerste wordt het veldgoals-percentage met een prim .545 verbeterd en weet het gedurende het seizoen maar liefst 2575 assists uit te delen. Ze bereiken weer de NBA finale door achtereenvolgens Phoenix, Portland en de Denver Nuggets met in totaal een 11-2 serie terug te wijzen. En weer zijn het de Boston Celtics die ze in de finale tegenover zich weten. In een wedstrijd die tegenwoordig bekend staat als de "Memorial Day Massacre", worden de Lakers in de eerste wedstrijd ongenadig hard om de oren geslagen door Boston: 148-114. Toch veert Los Angeles weer opvallend sterk overeind en wint vier van de vijf daaropvolgende wedstrijden. Het is de negende keer dat de Lakers en de Celtics in een NBA finale tegenover elkaar staan, maar de eerste keer dat Los Angeles deze wint. Eindelijk is de hoogste basketbal-eer voor hen. Oppermacht in het westen, maar niet daarbuiten  Kurt Rambis
Vóór het seizoen 1985-86 verlaat Jamaal Wilkes de Lakers en gaat naar kleine broer Los Angeles Clippers, die net 'n jaar daarvoor van San Diego naar Los Angeles waren verhuist. Daar speelt hij hij slechts 13 wedstrijden, alvorens hij definitief stopt met basketballen. De Lakers zélf gaan onverstoorbaar verder met de opbouw van het eigen team en halen de 33-jarige Maurice Lucas, die voor meer body in het team moet zorgen en voegen daar rookie A.C. Green aan toe. Ook halen de Lakers power forward Kurt Rambis van de bank. Deze snordragende, bebrilde publiekslieveling, speelt al vanaf 1981 bij de Lakers en is immens populair bij de fans vanwege zijn noeste, niet-aflatende arbeid in het veld. Het is de stofzuiger en puinruimer die eigenlijk onmisbaar in elk team is en die zonder te klagen anderen beter laat spelen. En de Lakers schieten al vroeg in het seizoen als een pijl uit de startblokken met series van 11-1, 19-2 en 24-3 en wanneer ze uitgeraast zijn, staat de teller -net als vorig seizoen- op 62 zeges in de Pacific Division, maar liefst 22 winstpartijen méér dan de nummer 2, Portland. Abdul-Jabbar speelt een ongekend 17de(!) seizoen met gemiddeld ruim 23 punten, terwijl Johnson de NBA voor de derde maal in zes seizoenen leidt met gemiddeld ruim 12 assists per wedstrijd. De Lakers lijken dit seizoen een afspraak met de Boston Celtics te hebben, om deze in de NBA finale te treffen. De Celtics slaan het gehele seizoen al wild om zich heen naar alles dat op het veld beweegt en winnen de Eastern Conference met ijzersterke cijfers: 67-15. Op hun weg naar de NBA finale verliest Boston slechts één wedstrijd en zijn helemaal klaar om deze afspraak met de Lakers gestand te gaan doen. Maar de Lakers houden zich niet aan die stille afspraak. Nadat ze San Antonio en Dallas in de eerste ronde en halve finale van de Western Conference verslaan, worden ze in de finale verrast door Hakeem Olajuwon, Ralph Sampson en de Houston Rockets. Die laatsten nemen na vier duels brutaal de leiding als het circus zich weer naar LA verplaatst en daar gelooft iedereen in een goede afloop voor de Lakers. In plaats daarvan is het Sampson, die de Lakers in de allerlaatste seconde van de wedstrijd de genadeklap geeft door bij een 112-112 stand een feilloze jumper in te schieten en de overwinning in de serie naar Houston mee terug te nemen. In de NBA finale zelf is het overigens -na twee zeges voor de Rockets, dat wél- ook snel voorbij, want de Celtics zijn -zoals zo vaak in een NBA finale- te sterk voor hun tegenstanders. Het eerste 'magische' jaar Weer maken de Lakers een aantal beslissende keuzes voor het team. Ze laten Maurice Lucas vertrekken, zetten A. C. Green vast in de basis en halen Mychal Thompson op bij San Antonio. Hoofdcoach Pat Riley doet ook een tactische aanpassing in het team en richt de aanvallende focus op Magic Johnson in plaats van op Abdul-Jabbar. De keuzes van het management pakken goed uit. Johnson wint voor de eerste keer de MVP-titel en leidt de Lakers in aanvallend opzicht naar een 65-17 serie, de op één na beste uit de Lakers-geschiedenis. Abdul-Jabbar, 39 jaar oud, pakt 17,5 punten per wedstrijd en Michael Cooper wordt uitgeroepen tot NBA Verdediger van het Jaar. Op weg naar de NBA finale versperren Denver, Golden State en Seattle het uitzicht van Los Angeles, maar die zien de drie ploegen niet eens staan; Denver en Seattle winnen geen enkele wedstrijd, terwijl de Golden State Warriors slechts éénmaal winst op het bord zien. In de finale, uiteraard zou je bijna zeggen, tegen Boston, gaat het ook al zo goed. De Lakers winnen de eerste twee partijen, pakken er twee bij in de vier duela die daarop volgen en dus het tweede NBA-kampioenschap in drie seizoenen. Magic Johnson smaakt ook nog eens het genoegen om tot NBA Finale MVP te worden uitgeroepen en over 'uitroepen' gesproken: tijdens het kampioenschapsfeest in Los Angeles doet coach Pat Riley wel een héél gevaarlijke uitspraak, door mee te delen dat de Lakers het volgende seizoen deze prestatie zullen herhalen. Dat komt hem hier en daar op voorzichtige kritiek te staan, maar Riley wuift alle zwartkijkende commentaren weg door te stellen dat dit als extra motivatie voor het team dient. Het nakomen van een belofte Voor het nieuwe seizoen doen de Lakers geen schokkende zaken op spelers- en tactisch gebied. Ze openen het seizoen met acht opeenvolgende zeges, maar veliezen zes van de negen daaropvolgende wedstrijden. Op 11 december tillen ze zichzelf weer uit deze voor hen onkarakteristieke dip, door in Boston notabene de Celtics met 114-115 te verslaan. Hiermee komt een begin aan 15 opeenvolgende overwinningen, op dat moment de op één na langste winnende serie uit de Lakers geschiedenis. De 62-20 serie aan het eind van het reguliere seizoen, betekent de zevend achtereenvolgende tite in de Pacific Divisie. Na een foutloze en dus ongeslagen serie tegen San Antonio in de eerste ronde van de play-offs, moeten ze alles uit de kast halen tegen in de wedstrijden tegen zowel de Utah Jazz als de Dallas Mavericks, waarin de winst pas na zeven wedstrijden in de LA-zakken verdwijnt. In de NBA finale komen de Lakers een 'nieuwe' opponent tegen: de Detroit Pistons. De Pistons hebben met Isiah Thomas, Joe Dumars, Bill Laimbeer en Dennis Rodman een geweldig team en dat wordt nog eens onderstreept in de Eastern Conference Finales, waarin de Celtics in zes partijen onderuit gaan. De NBA finales tussen de Lakers en de Pistons is een clash tussen verschillende stijlen: het lichtvoetige rennen en schieten van de Lakers tegen de fysieke kracht van de Pistons. Zeven taaie wedstrijden duurt de strijd tussen de beide giganten, waar pas in de zevende wedstrijd de beslissing valt. Deze komt op naam van James Worthy, die een triple-double op de mat legt en daarmee een 108-105 overwinning bezorgd. Worthy wordt, niet geheel verrassen, MVP van deze finales en Los Angeles wordt het eerste team sinds de Celtics in 1968-69, dat tweemaal achtereen NBA kampioen wordt. De belofte van Pat Riley is ingelost. Jabbar houdt het voor gezien Het seizoen 1988-89 markeert het 20ste en laatste seizoen voor de 41-jarige Kareem Abdul-Jabbar. De Lakers winnen 57 wedstrijden, het tiende achtereenvolgende seizoen dat ze over de 50 winstpartijen weten te komen en de Pacific Division in een stevige houdgreep blijven houden. Met twee gewonnen wedstrijden minder, volgt Phoenix als tweede. Magic Johnson krijgt aan het eind van het seizoen voor de tweede maal de MVP titel toegekend. Op driekwart van de play-offs lijkt het er op dat Abdul-Jabbar's loopbaan op passende wijze zal worden afgesloten. Portland, Seattle en Phoenix worden zonder veel moeite aan de kant gezet, maar de play-off finale gaat vervolgens niet volgens plan. Geplaagd door hamstring-blessures moeten de Lakers het zonder Magic Johnson en Byron Scott doen tegen de Detroit Pistons. Die duwen Los Angeles uit de play-offs en Abdul-Jabbar richting basketbal-pensioen. Geen antwoord op de favorietenrol  Vlade Divac
In de aanvang van het seizoen '89-90 daarop speelt Los Angeles razendsnel in op de afwezigheid van Kareem Abdul-Jabbar. Mychal Thompson wordt in het seizoen 1989-90 basisspeler en ze halen Vlade Divac uit het toenmalige Joegoslavië (nu Servië) op als belangrijkste aankoop. De Jaren 90: | |
|
Zonder Riley toch een finale Als hij na afloop van het seizoen NBA Coach van het Jaar wordt, vindt Pat Riley het na negen jaar wel mooi geweest in Los Angeles. Na zijn regeerperiode kan hij dan ook ongelooflijke cijfers overleggen: een gemiddeld winstpercentage van .733 gedurende het reguliere seizoen. een winst-verlies serie van 102-47 over alle play-off wedstrijden, negen maal winnaar van de Pacific Division titel en vier maal het NBA kampioenschap. Mike Dunleavy wordt zijn weinig benijdenswaardige opvolger en het management trekt daarnaast free agent Sam Perkins van Dallas aan. Los Angeles begint voorzichtig onder Dunleavy met een 2-5 serie, maar wint daarna acht wedstrijden achterelkaar, gevolgd door maar liefst 16 opeenvolgende winstpartijen halverwege het seizoen. Op 15 april wordt ook nog eens een belangrijke mijlpaal bereikt als Magic Johnson zijn 9888ste assist uit zijn carriëre geeft en daarmee legende Oscar Robertson paseert als NBA's beste assist-gever uit de geschiedenis. De Lakers winnen weliswaar 58 wedstrijden, maar worden tweede in de Pacific Division achter de ongenaakbare Portland Trail Blazers. Los Angeles kent in de play-offs weinig problemen met de Houston Rockets en de Golden State Warriors, maar vindt zich in de Western Conference finale tegen Portland terug in de voor hen ongewone positie van underdog. Niettemin blijkt deze rol ze ook wel te liggen, want ze zetten de Blazers in zes wedstrijden aan de kant, voordat ze in de NBA finale ten prooi vallen aan de Chicago Bulls en Michael Jordan. De Lakers winnen nog wel het eerste duel door een driepunter van Perkins in de laatste seconde, maar gaan daarna kansloos onderuit in de vier resterende wedstrijden. Zo begint in 1991 de drie-jarige oppermacht van de Bulls. Magic schokt de wereld Het seizoen 1991-92 is bepaald niet het beste Lakers-jaar, maar wel een van de meest veelbesproken uit de rijke Lakers-geschiedenis en misschien wel het meest schokkende. Ze beginnen het seizoen met een 1-2 serie en opmerkelijk genoeg gebeurt dit in alle drie de gevallen na een verlenging. Dan, op 7 november 1991, verbijstert Magic Johnson de hele wereld als hij aankondigt te stoppen met basketbal, nadat hij eerder dat jaar positief op het HIV virus was getest. Het enige antwoord dat de Lakers kunnen geven, is op het veld en dat doen ze met negen achtereenvolgende winstpartijen. Als begin december center Vlade Divac onder het mes moet wegens aanhoudende rugklachten en minstens twee maanden buitenspel staat, gaat het toch weer mis met het team. De 6-8 negatieve serie in december is de eerste verlies-maand sinds maart 1979. Zijn aankondiging te zijn gestopt, weerhoudt de NBA er niet van hem te selecteren voor de NBA All-Star wedstrijd van 1992. Na een enerverende partij wordt Magic zelfs tot MVP gekozen.
Rommelig seizoen onder Pfund  Randy Pfund
Al voor het seizoen 1992-93 verlaat Mike Dunleavy de Lakers om hoofdcoach en technisch manager van de Milwaukee Bucks te worden. Los Angeles promoveert daarop assistent-coach Randy Pfund (tegenwoordig General Manager van de Miami Heat) tot opperhoofd bij de club. Onder Pfund kennen de Lakers een moeilijk seizoen. Pfund en zijn staf worstelen met het probleem om het clubje jonge talenten zoals Vlade Divac, Elden Campbell en Anthony Peeler te mengen met veteranen als James Worthy, A.C. Green en Byron Scott. Een andere veteraan, Sedale Threatt, die Los Angeles al in het seizoen 1991-92 bij de Seattle SuperSonic had losgepeutert, neemt voor het tweede achtereenvolgende jaar de opengevallen point guard positie van Magic Johnson in bezit en doet dat alleszins redelijk. Hij is koploper van het team in zowel punten (15) als assists (7), maar toch mist men iets binnen het team. Halverwege het seizoen ruilen de Lakers Sam Perkins met Seattle voor Benoit Benjamin het recht op rookie Doug Christie, een atletisch jongmens, waarin het management veel potentie ziet. De ruil is een signaal naar buiten toe, dat de Lakers ernst maken de verjongingskuur die ingezet is. Het feit dat aan het eind van het seizoen zowel Green als Scott na het seizoen mogen vertrekken, versterkt dat beeld alleen maar.
Zelfs 'n beetje magie kan de Lakers niet redden In het seizoen 1993-94 heeft Magic Johnson een kort, maar krachtig aandeel in het Lakers-seizoen. Eind maart, als Los Angeles zich met veel pijn en moeite door de league worstelt, wordt coach Randy Pfund bedankt voor bewezen diensten en door niemand minder dan Magic Johnson vervangen. Het Lakers-management hoopt dat Johnson, door het coachen van het team in de laatste paar weken van het seizoen, de smaak te pakken zal krijgen en hem te verleiden het team in het volgende seizoen als vaste coach over te nemen. Een beetje tegen beter weten in hopen de bobo's dat iets van de magie van Johnson op het team zal neerdalen. Dat lijkt in eerste instantie te lukken als de Lakers, met Johnson aan het roer, vijf van de eerste zes wedstrijden winnen. Maar dan keert iedereen weer terug in de realiteit als de club de negen wedstrijden daarna allemaal verliest. Johnson laat na afloop van het seizoen weten, niet terug te keren als hoofdcoach, waarop de Lakers in het naseizoen Del Harris als nieuwe hoofdcoach aanstellen. De Lakers verliezen de laatste 10 wedstrijden van het seizoen en eindigen onder Johnson op 33-49. Dat is uiteraard lang niet allemaal onder zijn leiding gebeurt, maar pijnlijk is het voor een winnaar als Johnson natuurlijk wel.
Nieuwelingen sleutel tot wedergeboorte  Nick van Exel
In seizoen 1994-95 herstellen de Lakers zich goed van het seizoen daarvoor; na de miserabele 33-49 in 1993-94 is de serie dit seizoen 48-34, 15 gewonnen wedstrijden méér dan het jaar ervoor, en is het de tweede beste verbetering van de NBA in dit jaar, na de Dallas Mavericks. Afgezien van de weer exellererende point guard Nick "Nick the Quick"Van Exel, zijn nog drie andere personen verantwoordelijk voor de ommekeer van de Lakers: hoofdcoach Del Harris, free-agent nieuweling Cedric Ceballos en rookie Eddie Jones. De play-offs zijn voor de Lakers redelijk succesvol. Ze eindigen het seizoen nog vóór regerend kampioen Houston Rockets en treffen in de eerste ronde de Seattle SuperSonics. In het eerste duel gaan de Lakers nog tamelijk zwaar onderuit, maar antwoorden in de volgende drie wedstrijden met evenveel overwinningen. Nick van Exel schiet er in de serie tegen de Sonics gemiddeld 24 per wedstrijd in, terwijl hij in de derde wedstrijd maar liefst 48 minuten geen enkele turnover aan de Sonics toestaat. En dat tegen een team dat de league leidt met de meeste steals. In de halve finales van de Western Conference ontmoeten de Lakers de San Antonio Spurs. Los Angeles wint de eerste twee wedstrijden, maar gaat uiteindelijk met 4-2 in zes duel onderuit. In de vijfde wedstrijd van de serie, waarin het op dat moment 3-1 voor de Spurs staat, gooit van Exel twee driepunters tegen de Spurs op twee cruciale momenten; de eerste op 1 seconde voordat de reguliere tijd verstrijkt en de tweede vlak voor het verstrijken van de eerste verlenging en bepaalt daarmee tevens de eindstand op 98-96. Coach Del Harris wordt aan het eind van het seizoen NBA Coach van het Jaar, terwijl Jerry West NBA Manager van het Jaar wordt voor zijn werk op de achtergrond. Cedric Ceballos heeft een geweldig seizoen achter de rug met gemiddeld 22 punten, 8 rebounds en iets meer dan 1 steal per wedstrijd. Hij wordt dan ook geselecteerd in het NBA All Star team, ondanks dat hij uiteindelijk niet kan spelen wegens een blessure. Ook center Vlade Divac kan terugkijken op een prima seizoen met 16 punten, 10 rebounds en ruim 2 blocks per wedstrijd en ten slotte is er voor Eddie Jones een plek in het NBA ALL Rookie team dankzij zijn 14 punten gemiddeld in zijn debuutjaar. Een magische come-back Als de Lakers aan het einde van het seizoen 1995-96 een prima 53-29 serie kunnen overleggen, met .646 hun beste seizoen sinds de .707 van het seizoen 1990-91, is er optimisme voor het begin van de play-offs, maar al in de eerste ronde zijn de Houston Rockets te sterk voor ze. Toch is dat optimisme niet te vergelijken met wat er 'n kleine 6 maanden eerder aan optimisme door de Lakers-gelederen golft. Nadat hij er zelf jarenlang over sprak, maakt Magic Johnson op 30 januari bekend weer voor de Lakers te gaan spelen in het tweede deel van het seizoen. Los Angeles is dan al 'n half jaar lang een hooggetalenteerd team, met Nick van Exel en tweedejaars Eddie Jones op de guard-posities en een aanvalslinie, bestaande uit Vlade Divac, Elden Campbell en Cedric Ceballos. Hoewel Johnson aan het eind van het seizoen imponerende cijfers laat zien (15 punten, bijna 9 rebounds en ruim 6 assists), wordt de delicate chemie die de eerste maanden van het seizoen de basis van het seizoen vormt, verstoord.
Shaq Attack in LA  Shaquille O'Neal
Als de Lakers voorafgaand aan het seizoen in een grote berg free agents graait en daaruit de peperdure Shaquille O'Neal van de Orlando Magic opvist, krijgen ze een boomlange center in huis die de zeldzame gave van kracht en snelheid bezit. O'Neal had in de vier voorafgaande seizoen bij de Orlando Magic de fraaie gemiddelden van 27 punten en ruim 12 rebounds behaald en leidde Orlando hoogstpersoonlijk naar de NBA finale van 1995. Hij is in 1996 volgens velen in Los Angeles precies degene die nodig is om in 1997 de kampioenschapshoop om te zetten in harde NBA valuta. Ondanks het prijskaartje dat volgens de critici de eerste weken nog om zijn pols hangt, betaalt Shaq dit seizoen meteen hoge dividenten uit en verstommen alle kritische geluiden als de Lakers aan het eind van de rit met een 56-26 serie tot stilstand komen. Hun .683 percentage is beter dan het jaar ervoor, zelfs nadat O'Neal maar liefst 31 wedstrijd moet missen wegens knieproblemen. Zijn gemiddelden zijn dan ook om van te smullen: met 26 punten en ruim 12 rebounds zou hij hoog in de rankings moeten komen, maar omdat hij zoveel wedstrijden heeft gemist, worden z'n cijfers niet door de NBA meegenomen in de eindrangschikking. Niettemin spreken de winst-verlies cijfers van de Lakers voor de 51 duels die O'Neal wél speelt, boekdelen: 38-13. Daarnaast treffen tegenstanders tijdens wedstrijden niet alleen de gevreesde Shaq Attack, maar wordt deze geweldenaar ook nog eens omringd door een razendsnel en jong team met spelers als Nick van Exel, Eddie Jones, Elden Campbell en Robert Horry. Tijdens het All Star weekend komt daar nóg een speler bij die een briljante wedstrijd speelt en de Slam Dunk competitie wint. Het is een 18-jarige rookie die luistert naar de naam Kobe Bryant. Op gepaste afstand van Shaquille O'Neal volgen Jones en van Exel met respectievelijk 17 en 15 punten per wedstrijd, terwijl van Exel op 5 januari in de wedstrijd tegen Vancouver het seizoensrecord van 23 assists in één wedstrijd vaststelt op 23 stuks. Campbell maakt, als vervanger van Shaquille O'Neal, het beste seizoen van zijn loopbaan door met 15 punten en 8 rebounds.
Showtime met een domper Als het tweede jaar van het Shaquille O'Neal-tijdperk ingaat, belet een blessure van hun sterspeler aan het begin van het seizoen 1997-98 de Lakers niet, om in de rest van het jaar aan zijn hand naar 61 winstpartijen te worden geleid. Op de brede schouders van O'Neal worden de Lakers in dit seizoen naar de Western Conference Finales gedragen. Het begin van het seizoen zélf legt Los Angeles af in een vliegende start, de beste uit hun geschiedenis; 11-0. Daarna loopt het minder, want zonder de 20 wedstrijden lang geblesseerde O'Neal staat de teller na 20 duels op 13-7. Toch is de afwezigheid van O'Neal in zekere zin geen ramp voor Los Angeles. Zonder de dominante vedette bloeien andere spelers op en laten zien dat de Lakers bepaald geen one man show zijn en welke waarde een goede bank kan hebben voor een team. Nick van Exel, Eddie Jones en Kobe Bryant staan plotseling in het voetlicht van de aanvallende aandacht, Elden Campbell heerst in het middenveld en de handige forwards Robert Horry, Rick Fox en Derek Fisher vormen het sluitstuk van de nieuwe Lakers-kern. Het team is daarmee het jongste NBA-team van het seizoen met geen ekele speler die oouder is dan 30 jaar. Met een zuiver schietende Bryant en Van Exel en de terugkeer van Het Beest O'Neal in januari, wordt Los Angeles het meest-scorende NBA-team met gemiddeld 105,5 punten per wedstrijd.
Drukke tijden in een verkort seizoen  Kobe Bryant
Het 53ste NBA-seizoen zal de geschiedenis ingaan als een 'lockout'-seizoen, anders gezegd: het seizoen waarin de spelersvakbond een staking uitroept om hun eisen meer kracht bij te kunnen zetten. De CAO-onderhandelingen, die pas op 18 januari 1999 met een zes-jarige overeenkomst worden afgesloten, zorgen ervoor dat het seizoen niet in oktober 1998, maar pas enkele maanden later kan beginnen; op 5 februari gaat de bal pas voor de eerste keer omhoog in de competitie. Als gevolg van het verkorte seizoen, spelen de 29 teams slechts 50 wedstrijden. Om zoveel mogelijk de teams uit één Conference tegen elkaar te laten spelen, moet meer dan de helft van de wedstrijden tussen teams van de twee Conferences geschrapt worden. Dit heeft tot gevolg dat sommige teams dit seizoen helemaal niet tegen elkaar zullen spelen. Daarnaast gaat ook de All Star wedstrijd niet door. Het Lakers-management staat dit seizoen bepaald niet langs de kant af te wachten. Ze sluiten enkele mega-deals, veranderen van coach en sluiten hun thuishaven, de Great Western Forum, voorgoed. Aan het begin van het seizoen, vroeg in februari, wordt vijfvoudig NBA kampioen Dennis Rodman gecontracteerd, een van de top-rebounders van de hele NBA.
Terugkeer aan de top  Phil Jackson
Niemand kon het bij aanvang van het seizoen 99-2000 nog bevroeden, maar dit seizoen zou niet alleen het begin zijn van een nieuw millenium, maar ook van een nieuw tijdperk voor de Los Angeles Lakers. Ten eerste wordt voormalig Chicago Bulls hoofdcoach Phil Jackson aangetrokken als verantwoordelijke man voor het eerste team. Jackson neemt maar liefst drie assistent-coaches mee: Jim Cleamons, een voormalige Lakers-speler van het 1971-72 team, Frank Hamblen en Tex Winter en tesamen met de al aanwezige Bill Bertka vormt dit kwartet een van de meest ervaren assistent coaching-teams van de hele NBA. Ook het team zelf ondergaat diverse veranderingen met de toevoeging van A.C. Green, Ron Harper, John Salley en Brian Shaw. Ten slotte is daar nog -na 31 jaar- de verhuizing uit de Great Western Forum naar downtown Los Angeles om in het gloednieuwe Staples Center voortaan voor 18.997 toeschouwers de thuiswedstrijden af te werken. Voor Shaquille O'Neal is het ook een seizoen dat uitpuilt van eerbetuigingen. Hij wordt tot drie keer toe Speler van de Maand, in november, februari en maart en wordt daarmee de eerste speler die deze eer driemaal in één seizoen verdient. O'Neal wordt ten slotte ook nog MVP van de 2000 All-Star wedstrijd in Oakland en wordt daarbij voor de tweede keer vergezeld door teamgenoot Kobe Bryant.
De Jaren 2000: | |
|
Net op tijd terug in vorm Met een basisteam dat twee van de beste spelers uit de league bevat, Shaquille O'Neal en Kobe Bryant, en een hoofdcoach die zeven NBA-titels op zak heeft, Phil Jackson, beginnen de Lakers vol goede moed aan het nieuwe seizoen, een seizoen waarin de aspiraties op 'n tweede, opeenvolgend NBA kampioenschap volop broeien in het team. Phil Jackson ruilt Glen Rice en Travis Knight met de New York Knicks in een gecompliceerde deal, waarin ook de Seattle SuperSonics betrokken zijn, en die uiteindelijk als netto-resultaat heeft dat power forward Horace Grant en center Greg Foster richting Lakers verhuizen. Beide spelers hebben al eerder in hun carriëre met Phil Jackson gewerkt en zijn bekend met de offensieve driehoeks-aanval van de Lakers, waarbij Grant ook nog eens voor extra defensieve reboundkracht kan zorgen. De ruil kan echter niet verhinderen dat de Lakers maar langzaam op stoom komen. Halverwege het seizoen hebben ze al één verliespartij méér dan het hele vorige seizoen en blessures van Fisher, O'Neal en Bryant maken het er niet makkelijker op.
Driemaal op rij!  Robert Horry Omdat het nieuwe seizoen begint, zoals het oude eindigde, met de ene na de andere zege, zijn de begerige blikken van Los Angeles al snel gericht op het derde achtereenvolgende NBA kampioenschap. Ondanks blessures van Derek Fisher en Mark Madsen winnen de Lakers de eerste zeven wedstrijden en 16 van de eerste 17 duels. Het team heeft voorafgaand aan het seizoen afscheid genomen van Ron Harper, Horace Grant, Tyronn Lue en Greg Foster. Deze worden vervangen door Lindsey Hunter, Samaki Walker en Mitch Richmond, een zes-voudige All Star. Met deze heren krijgen de Lakers een berg aan ervaring binnen, die tesamen in 26 seizoenen ruim 28.000 punten bij elkaar hebben gescoord. Walker wordt onmiddellijk als power forward in de starting line-up geposteerd, terwijl Hunter wordt aangewezen als vaste vervanger van de geblesseerde Fisher. Na de voortreffelijke start moeten de Lakers echter al snel inbinden; de 29 wedstrijden die daarop volgen worden met een 17-12 serie gespeeld, die uiteindelijk halverwege het seizoen met een 33-13 serie eindigt.
Recordregen Met drie achtereenvolgende NBA-titels op zak doen de Lakers het énige wat ze moeten doen: uitspreken dat je nu ook voor de vierde titel gaat. Het pad naar die titel is echter glibberig en ligt bezaaid met obstakels, variërend van een geblesseerde Shaquille die de eerste twaalf duels moet missen, tot de onwillige hamstring van Mark Madsen en tot de schorsing van Rick Fox wegens een vechtpartij. De eerste helft van het seizoen wordt dus voornamelijk gekenmerkt door spelers die uit vorm of er juist net ín proberen te komen.
Een ongewoon seizoen zonder prijs  Krachtmens Karl Malone In een enerverend jubileumsjaar (het is in dit seizoen 25 jaar geleden dat Jerry Buss de LA Lakers kocht) komen de Lakers slechts drie overqwinningen te kort om hun eigenaar het mooiste verjaardagscadeau te geven dat Buss zich kan wensen. Ze verliezen de NBA-finale in vijf wedstrijden van de Detroit Pistons, maar kunnen niettemin toch terugkijken op een jaar vol hoogtepunten, ondanks blessures en hun tocht door die veradelijke Western Conference. Het eerste hoogtepunt is al de samenstelling van het 2003-04 team. Hierin worden Gary Payton en Karl Malone gekoppeld aan de All-Stars Shaquille O’Neal en Kobe Bryant en geven de Lakers hiermee een van de meest onderscheiden starting line-ups in de geschiedenis van de league. Los Angeles start het seizoen voortvarend met 20 zeges in de eerste 25 wedstrijden. Dan, op 21 december, slaat het noodlot toe voor Karl Malone. Hij verdraait zijn knie in de (winnende) wedstrijd tegen de Phoenix Suns en zal de komende 39 wedstrijden niet mee kunnen doen. Het is het begin van een aantal maanden waarin de ene blessure de andere opvolgt. Vóór zijn blessure wordt Malone's naam weer eens in de record- en geschiedenisboeken van de NBA bijgeschreven. Op 19 november, in de wedstrijd tegen de New York Knicks, passeert hij legende Robert Parish op de zesde plaats in de all-time lijst van meeste rebounds. Een week later, tegen de Spurs, wordt hij de oudste (en enige speler van boven de 40 jaar) die een triple-double weet te maken in een reguliere competitiewedstrijd. Zonder Malone zijn de Lakers niet hun 'oude' zelf, maar het team blijft wel op koers. In de thuiswedstrijd tegen de Atlanta Hawks worden drie opmerkelijke teamprestaties behaald: de 46 punten voorsprong in de 113-67 overwinning is een evenaring van de vijfde, grootste zege uit de Lakers-geschiedenis, terwijl het ook nog eens Lakers-records vestigt als het gaat om het minste aantal tegenpunten in 'n eerste kwart (8) en in 'n eerste helft (28).
Gewenningsseizoen met records  Kobe en Shaq Met een nieuwe coaching-staf onder leiding van tweevoudig NBA-kampioen Rudy Tomjanovich en in de starting line-up slechts één speler van het vorige seizoen (Kobe Bryant), begint Los Angeles aan een opbouwjaar in de NBA voor het seizoen 04-05. De nieuwe gezichten in het veld bestaan ondermeer uit Lamar Odom, basis-speler van het Amerikaanse Olympische team van 2004 en Caron Butler, uit het 2002-03 NBA Rookie Team, aangevuld met de veteraan Vlade Divac, die terugkeert op het oude nest, waar hij zijn NBA-carriëre ooit begon. Al tijdens het zomer-trainingskamp moet het team Divac missen door een hernia die hem uiteindelijk het grootste deel van het seizoen buiten de ploeg zou houden. De Lakers winnen in de seizoensopening op 2 november met 89-78 van de Denver Nuggets voor een uitverkocht Staples Center, maar kunnen niet voorkomen dat eind december een 15-12 serie is gemaakt. Van deze 12 verliespartijen zijn er vijf waarin er met vijf of minder punten is verloren, dus in zekere zin geeft dat hoop op een beter 2005.
Jackson en playoffs keren terug  Andrew Bynum
In het seizoen 2005-06 keert Phil Jackson weer terug bij de Lakers na een jaar afwezigheid. Met hem keert ook het winnen van wedstrijden terug, hoewel dat aan het eind van het seizoen geen prijzen zal opleveren. Toch zijn met Phil Jackson en Kobe Bryant weer twee sleutelfiguren bijeen van de kampioensploeg uit 2000, 2001 en 2002. Jackson gebruikt de first lottery pick om de dan jongste speler uit de geschiedenis van de draft te selecteren: de 18-jarige Andrew Bynum, een highschool center van de St. Joseph High School in New Jersey, die als senior goed is voor 22 punten, 16 rebounds en 5 blocks per wedstrijd. En daar blijft het niet bij, want er wordt een oude bekende aan het team toegevoegd: Kareem Abdul-Jabbar wordt als mentor van de ploeg en voor met name Bynum ingehuurd. Ten slotte worden forward Kwame Brown van de Washington Wizards (middels een ruil) en free agent Smush Parker aangetrokken. Die laatste moet op de guard positie vooral diepte brengen in het aanvalsspel. Toch is het Kobe Bryant die alle aandacht voor zich opeist in dit seizoen. Wat heet, Bryant is volkomen losgeslagen in dit seizoen! Hoewel pers en publiek, ondanks de nieuwe, aantrekkelijke namen, weinig vertrouwen in een goed seizoen hebben, beginnen de Lakers het seizoen prima in hun openingsduel tegen de Denver Nuggets, die na een overtime thriller met 99-97 worden verslagen en waarbij Bryant de hoofdrol opeist als hij met nog 0.6 seconden (!) in de eerste verlenging te gaan, het winnende punt scoort. Op 20 december laat Bryant zijn volgende huzarenstukje zien als hij eigenhandig na drie periodes als eenling meer punten heeft gescoort dan het gehele Dallas Mavericks team. De Mavericks hebben op dat moment 61 punten gescoord, maar Bryant staat dan al op 62! Zijn 30 punten alleen al in de derde periode is een Lakers-record en een evenaring van het op drie na beste resultaat in de hele NBA geschiedenis. Eind december is het weer raak. Kobe Bryant en Smush Parker scoren samen 12 driepunters (7 om 5) uit evenzoveel pogingen, de eerste keer sinds de introductie van de driepunter in 1979 dat twee teamgenoten een 100 procents-score voor vijf of meer driepunters per persoon halen.
Na golfbewegingen toch kopje-onder De Lakers beginnen aan hun 59ste NBA-seizoen in 2006 met een opmerkelijke wedstrijd. Tegenstander in hun seizoensopener is Phoenix. Hetzelfde team dat hen in de play-offs van 2006 met 4-3 versloeg, staat als eerste op de menu-kaart van de Lakers in het seizoen 2006-07. Kobe Bryant kan niet aan het seizoen beginnen als gevolg van een blessure en wordt vervangen door Maurice Evans. De centers Kwame Brown en Chris Mihm liggen er ook uit door fysiek ongemak, waardoor de piepjonge Andrew Bynum aan de bak kan. Het verlies van twee van hun startende spelers lijkt Los Angeles in de eerste instantie niet te deren. Odom, de aanvoerder zolang Bryant niet kan spelen, leidt het team door de eerste serie wedstrijden van het seizoen heen. Hij pakt hier en daar 'n double-double en bijna enkele triple-doubles, terwijl teamgenoot Ronny Turiaf zijn beste seizoen ooit draait.
Het Boston Block  Het seizoen 2007-2008 is het 62ste seizoen met de naam "Lakers", waarvan er 48 als Los Angeles Lakers werden gespeeld. Daarnaast is het in totaal het 60ste seizoen van de Minneapolis en Los Angeles Lakers in de NBA en dat wordt ondermeer gevierd met een speciaal shirt, waarop links de cijfers 60 staan. Belangrijker is echter dat de ploeg de feeststemming buiten de lijnen, daarbinnen bepaald niet verstoord. Integendeel. De prestaties binnen de lijnen verhogen de feestvreugde in Los Angeles alleen nog maar meer. Het voorseizoen van het Lakers-jubileumjaar wordt weliswaar verstoord door blessures van twee sleutelspelers, Lamar Odom en Kwame Brown die beiden wegens een schouderblessure het begin van het seizoen moeten missen. Maar ook zonder deze twee toppers, komt de LA-machine al vrij snel op stoom. In een spannende strijd om de Conference-titel eindigen de Lakers met uiteindelijk 57 winstpartijen (en 25 keer verlies) op de eerste plaats in de Pacific Division en de Western Conference. Deze verbetering van maar liefst 15 gewonnen wedstrijden meer dan het seizoen ervoor (42-40), is dan ook grotendeels te danken aan de sterke bank en het binnenhalen, halverwege het seizoen, van Pau Gasol. Ook het publiek in Los Angeles (h)erkend de sterke opleving van de ploeg en zorgt ervoor dat álle 41 thuiswedstrijden van het seizoen stijf uitverkocht zijn.
|
| © 1966-2012 Basketball Vereniging Hoofddorp | Disclaimer | Colofoon | Privacy Statement | Email | Sitemap |
