Inleiding

Lokale beroemdheid

Wereldberoemd in heel Bedford;
als piepjonge Highschool-speler

Larry Joe Bird werd geboren in Bedford, Indiana, een vlek met 2000 inwoners, diep verstopt tussen de korenvelden van de staat Indiana, waar hij en zijn familie een uiterst bescheiden bestaan leidden. In een staat dat zijn schoolbasketbal uiterst serieus nam (en nog steeds neemt) en daar in heel Amerika dan ook bekend om staat, kwamen de meeste mensen uit Bird's stadje naar de thuiswedstrijden van de Springs Valley Highschool in French Lick kijken. En toen daar ene Larry Joe Bird speelde, een lange, blonde slungel met een wat merkwaardige lach, was de sportzaal met 1600 mensen dan ook regelmatig meer dan redelijk gevuld, zeker voor een highschool-wedstrijd.

Als eerstejaars brak Bird zijn enkel en kwam dat seizoen nauwelijks in aktie, maar in zijn tweede jaar groeide hij uit tot een lokale beroemdheid, toen hij zijn Springs Valley naar een 19-2 winst-verlies serie schoot. Zijn groeiende schare fans gaven Bird's ouders regelmatig een lift naar de thuiswedstrijden van hun zoon, omdat zij zich geen auto konden veroorloven. Als laatste-jaars werd hij all-time topscoorder en naar zijn laatste thuiswedstrijd kwamen maar liefst 4000 mensen kijken, zelfs voor highschool-begrippen in Indiana een ongehoord hoog aantal.

Overgangsproblemen

Zijn overgang van de relatieve anonimiteit en geborgenheid van Springs Valley High naar de grote mensenwereld van de universiteit viel Bird zwaar. Hij begon, als Hoosier, op de Indiana University (IU), maar kon daar z'n draai niet vinden. De Hoosiers waren (en zijn) een NCAA Big Ten-ploeg en elk jaar titelkandidaat en Bird's latere zelfverzekerheid was op dat moment in het geheel nog niet ontwikkeld. Hij verliet IU en het destijds door de legendarische coach Bobby Knight gecoachte team, schreef zich in bij een klein, lokaal college, Northwood Institute, maar kon ook daar gek genoeg niet meer aarden, want hij had inmiddels wél geproeft van het 'grotere' leven buiten zijn highschool. Hij moest een tussen-oplossing vinden en dat lukte na lang zoeken.

Tussenoplossing

Bird als (b)rookie
voor Indiana State

Hij schreef zich in op de Indiana State University (ISU), dat net twee seizoenen achtereen een 12-14 winst-verlies serie achter de rug had en waar de druk lang niet zo groot was als op Indiana University, maar ook weer niet zo gering was op zijn Springs Valley Highschool. Toen Bird op Indiana State arriveerde, schommelden de bezoekersaantalen van het college-team, de Sycamores, rond de 3000, maar net zoals hij in Springs Valley deed, krikte hij ook hier de aantallen binnen no-time eigenhandig fors omhoog.

Zijn meer dan 30 punten en 10 rebounds in zijn allereerste jaar voor de Sycamores waren natuurlijk gemiddelden die daar uiteraard goed bij van pas kwamen. Na zijn eerste seizoen verdrievoudigde het aantal seizoenskaarten. Lokale tv-stations lieten clips van Bird zien in plaats van commercials en studenten spijbelden doodleuk van hun lessen om acht uur voor het begin van de wedstijd al in de rij te staan voor wedstrijdkaartjes. Er was een nieuw soort sport uitgevonden op het college waar Bird speelde: "Larry Bird Ball" was dé populairste sport op dat moment.

De eerste, 'magische' ontmoeting

In Bird's laatste college-jaar (1979) eindigden de Sycamores ongeslagen op de eerste plaats, totdat een team van Michigan State, met een onwaarschijnlijk goedspelende guard genaamd Earvin Johnson, de ISU-ploeg van Bird in de NCAA-finale versloeg in een van de best bekeken NCAA-finales ooit. Ondanks een fenomenale Johnson, werd niet hij, maar Larry Bird tot College Player of the Year uitgeroepen en hij verliet zijn college op dat moment als vijfde op de eeuwige NCAA-topscoorderslijst, terwijl hij de ploeg in zijn drie jaren een formidabele 81-13 winst-verlies serie naliet.

Het gezicht van de Celtics-ommekeer

Bird en Johnson,
vrienden buiten het veld

Precies één jaar daarvoor was Bird tijdens de NBA Draft van 1978 door de Boston Celtics binnengehaald. De Celtics hadden de hoop dat Bird, die na z'n één na laatste college-jaar speelgerechtigd was voor de NBA, z'n laatste jaar zou overslaan ten faveure van de Celtics. In het seizoen 1977-78 hadden de Celtics het slechtste seizoen sinds 1949-50 achter de rug met een winst-verlies ratio van 32-50. Toen Bird echter koos voor nog 'n laatste college-jaar en dus niet na dat Celtics-rampjaar naar Boston besloot te gaan, vielen de Celtics in Bird's examenjaar zelfs terug tot 29-53. Maar toen Bird uiteindelijk 'n jaar later dan toch eindelijk naar Boston verhuisde voor het seizoen 1979-80, zette zijn komst één van de grootste ommekeers in, die een team in de NBA-geschiedenis wist te volbrengen. In Bird's eerste Celtics-jaar verbeterde Boston zich tot 61-21, een verbetering van 32 winstpartijen ten opzichte van het jaar ervoor. Hij leidde de Celtics in scores (gemiddeld ruim 21 punten per wedstrijd), rebounds (10,4), steals (143) en speelminuten (2955) en was tweede van het team met assists (4,5) en driepunters (58). Hoewel Magic Johnson, net als Bird, een indrukwekkend eerste jaar achter de rug had en zelfs NBA-kampioen werd met de Los Angeles Lakers, kaapte Bird voor de tweede keer een prestigieuze prijs voor de neus van Magic weg en werd tot NBA Rookie of the Year uitgeroepen. Ook maakte hij zijn eerste van in totaal twaalf opwachtingen in de NBA All-Star Game.

De eerste NBA-titel

In een van de meest opmerkelijke en ingewikkelde deals uit de NBA-geschiedenis, wisten de Celtics het seizoen daarop center Robert Parish en zesde man Kevin McHale naar Boston te halen en werd Larry Bird -tesamen met veteraan Cedric Maxwell- omringt door een ploeg die de Boston Celtics het NBA-kampioenschap van het seizoen 1980-81 bracht. Dat ging overigens een stuk minder makkelijk dan het hier klinkt. Boston overleefde een 3-1 achterstand tegen de Philadelphia 76ers in de Eastern Conference Finale en de Celtics keken eigenlijk gedurende de gehele playoff-serie tegen een achterstand aan, die uiteindelijk later dan toch weer steeds werd ingelopen. Ten slotte werden Moses Malone en de Houston Rockets na zes finale-wedstrijden verslagen voor de titel. Bird was aan het eind van de rit de onbetwiste nummer één van de ploeg in punten (21,2), rebounds (11), steals (131) en speelminuten (3239).

Nationale beroemdheid

Niet alleen was de Boston Garden in maar liefst 541 thuiswedstrijden waarin Bird meedeed, uitverkocht, maar ook waar Bird met de Celtics in het land verscheen, wilden fans van de tegenstanders hem zien. Samen met Magic Johnson bracht Larry Bird de destijds nieuwe NBA slogan ("NBA Action: It's FAN-tastic") tot leven en na twee seizoenen was Bird een nationale bekendheid geworden. Fans, coaches, pers en spelers kenden hem en de Boston Celtics en wilden hem zien spelen. De uren die hij als jongen had besteed aan zijn schot, betaalden nu hun dividend uit, want geen enkele andere NBA-speler was gedurende het Bird-tijdperk zó consistent als schutter. Zijn vrije worppercentage bijvoorbeeld, stond op een gegeven moment op een ongelooflijke 90 procent. Zijn drie opeenvolgende uitverkiezingen voor het NBA All-Defensive Second Team was natuurlijk omdat het een kundige verdediger was, maar niet zozeer omdat hij 'n goede één-tegen-één verdediger was, integendeel zelfs. Bovendien was Bird zelfs relatief traag voor een verdediger, maar iedereen was het over één ding eens: hij kon een wedstrijdsituatie niet lezen áls deze gespeeld werd, maar zag 'm al vóór deze zich aandiende.

Opgaande lijn

Bird finishte dat seizoen als runner-up ná Moses Malone als de NBA's Most Valuable Player, net als het seizoen daarop. Zijn 19 punten in de NBA All-Star Game tussen de Eastern en Western Conference van 1982, waarvan hij 12 van de laatste 15 punten scoorde, die door het East-team werden gemaakt, leverde hem wel de wedstrijd MVP-titel op, maar de Celtics zouden niet eerder dan in het seizoen 1983-84 weer in een NBA finale staan. Toch verbeterde Bird zichzelf constant. Tegen die tijd was Bird's puntengemiddelde al opgelopen tot ergens in de midden twintig en waren zijn assists al opgelopen tot gemiddeld zeven per wedstrijd.

Dubbele MVP

Nadat de Celtics in de NBA finale van 1984 in zeven wedstrijden van de Los Angeles Lakers wonnen, kreeg Bird dan toch zijn MVP-titel, de eerste van drie opeenvolgende en pas de derde speler in de geschiedenis van de NBA die dat voor elkaar kreeg, na Bill Russell en Wilt Chamberlain. Het was de eerste grote finale sinds de NCAA-finale van 1979 waarin hij weer tegenover rivaal Magic Johnson stond en het was een méér dan memorabele. In de vijfde wedstrijd van deze finale-serie schoot Bird in een snikhete Boston Garden 34 keer raak, waarmee de Celtics een 121-103 overwinning voor zich opeisten. In de zevende wedstrijd, waar een op dat moment record aantal tv-kijkers in Amerika naar keken, was ondermeer zijn double-double goed voor de 111-102 eindwinst. Vanwege zijn 27,4 punten en zijn maar liefst 14 rebounds gemiddeld over die zeven wedstrijden, kon het niet anders dat Bird ook tot MVP van deze finale-serie werd uitgeroepen.

Eerste blessures

Zijn scoringsgemiddelde schoot in het seizoen 1984-85 omhoog naar 28,7 punten per wedstrijd, het op één na hoogste aantal van de NBA in dat seizoen en ook het op één na hoogste aantal in z'n carrière. Dat gemiddelde werd voor een deel omhoog gestuwd door de maar liefst 60 punten die hij dat seizoen in de wedstrijd tegen Atlanta scoorde, een persoonlijk record. Ook zijn 56 driepunters (van de 131 pogingen) bracht hem op de tweede plaats van de NBA ranglijst, na Byron Scott van de Los Angeles Lakers. Blessures aan elleboog en vingers waren er debet aan, dat de Celtics in de NBA finale van 1985 in zes wedstrijden het onderspit dolven tegen de LA Lakers, maar brachten Bird's tweede achtereenvolgende MVP niet in gevaar.

Topjaar

Het jaar daarop winnen de Boston Celtics hun 16de NBA titel en Larry Bird wordt na dat seizoen 'gewoonweg' gepromoveerd tot levende legende. Zijn lijst met ere-titels dat seizoen is dan ook even lang als indrukwekkend: NBA MVP, NBA finale-MVP, de Sporting News Man of the Year en de Associated Press Male Athlete of the Year. Ook is hij met 82 stuks de nummer één op de driepuntsschutters-lijst en wint hij de driepunts-wedstrijd die dat jaar tijdens het NBA All-Star Weekend voor de allereerste keer wordt gehouden. Ook wordt hij nummer één op de lijst van beste vrije worp-nemers met een ongehoord hoog percentage van bijna 90% (89,6), terwijl hij ook nog eens in drie andere categorieën in de top-10 eindigt. Het zijn verbijsterend hoge cijfers voor een forward en het wekt dan ook geen verbazing dat de Boston Celtics het reguliere seizoen met 67 overwinningen en slechts 15 nederlagen afsluiten, een record in de periode dat Bird voor Boston speelt. In de NBA finale tegen de Houston Rockets benaderen de gemiddelden van Bird bijna de triple-double (24 punten, 9,7 rebounds en 9,5 assists per wedstrijd). In de beslissende zesde wedstrijd zijn Bird's cijfers formidabel: 29 punten, 11 rebounds en 12 assists. Zijn tweede finale-MVP titel is dan ook een logisch gevolg van deze uitzonderlijke aantallen.

Topjaar v2.0

Ook in het jaar daarop brengt een ontketende Larry Bird de cijfer- en recordfanaten van de NBA in vervoering. Hij weet als eerste NBA-speler in de geschiedenis in één seizoen zowel zijn schotpercentage boven de 50% (52,5%), als zijn vrije worpprecentage boven de 90% (91,6%) te tillen. En om te bewijzen dat die cijfers geen toeval waren, deed hij dit het jaar daarop nog even dunnetjes over met een schotpercentage van zelfs iets hoger, 52,7%, en een percentage rake vrije worpen van -weer- 91,6%. En tussen neus en lippen door pakte hij ook nog even in beide seizoenen ruim negen rebounds onder de borden vandaan en overhandigde 6 assists aan z'n medespelers. Ook Bird's meest beroemde steal kwam uit dit seizoen en wel tijdens de vijfde wedstrijd van de Eastern Conference finales van 1987 tegen Detroit. Met nog vijf seconden te spelen en de Celtics op een 107-106 achterstand, geeft de scheidsrechter een ietwat dubieuze inbal aan de Pistons. Bird onderschept de inbounds pass van Isiah Thomas, ziet Dennis Johnson vrij staan, die op zijn beurt de niet te missen layup raakschiet en de Celtics de overwinning oplevert in een fysieke en bitter serie tegen Detroit. De Celtics staan daarmee voor het vierde achtereenvolgende jaar in de NBA-finale en voor de derde keer tegen de Los Angeles Lakers. Die laatsten winnen de finale echter in zes wedstrijden. Bird, op dat moment 30 jaar en in toenemende mate last van z'n rug en voeten, wint geen vierde kampioenschapsring, maar er zou nog genoeg Bird-heroiek volgen...

Net geen dertig als gemiddelde

In het seizoen 1987-88 wordt Bird de eerste Celtic-speler die een zgn. 40-20 in één wedstrijd maakt met 42 punten en 20 rebounds tegen Indiana. Zijn 29,9 punten per wedstrijd is het hoogste gemiddelde uit zijn hele loopbaan en hij komt slechts vijf punten te kort voor een gemiddelde van dertig punten. Ook wint hij zijn derde achtereenvolgende driepunts-wedstrijd tijdens het NBA All-Star Weekend, een prestatie die later alleen nog door Chicago Bulls-speler Craig Hodges wordt geëvenaard (in 1990-91-92). In de beslissende zevende wedstrijd van de halve finale in de Eastern Conference, raakt Bird in een hevige shootout verwikkeld met Dominique Wilkins van de Atlanta Hawks, die Bird in het vierde kwart in zijn voordeel beslist door in dat ene kwart 20 punten te scoren en daarmee de Celtics de overwinning geeft. In de Conference-finale gaat Boston echter onderuit tegen de Detroit Pistons.

Blessuregolf

Operaties aan beide hielen zorgen ervoor dat Bird in het seizoen 1988-89 geen enkele rol van betekenis kan spelen in de NBA en de slechts zes wedstrijden die hij dat seizoen speelt, zijn niet noemenswaardig, maar in het seizoen daarop is hij weer terug, speelt degelijk, maar zonder échte uitschieters, behalve één: hij schiet 71 opeenvolgende vrije worpen raak, het op twee na hoogte aantal in de NBA-geschiedenis. Het jaar daarop moet Bird 22 wedstrijden missen als gevolg van een serieuze rugblessure, opgelopen in het tweede kwart van een play-off wedstrijd tegen de Indiana Pacers, waarna hij geblesseerd naar de kant moest. Hij kwam in het derde kwart echter terug en hielp de Celtics met een van pijn vertrokken gezicht naar een emotionele 124-121 overwinning. Na het seizoen werd hij aan z'n rug geopereerd, maar de blessure bleef hem last geven, een blessure die hem -volgens sommigen- uiteindelijk z'n carrière zou kosten en in ieder geval het einde ervan zou bespoedigen.

Het laatste seizoen

Het seizoen 1991-92 was Bird's laatste. Vanwege zijn aanhoudende rugproblemen miste hij maar liefst 37 wedstrijden, maar in maart liet hij nog 'n laatste stunt zien. Voor het oog van heel televisiekijkend Amerika scoorde hij 16 punten in het laatste kwart tegen de Portland Trailblazers, waarvan de laatste negen Celtics-punten alleen maar van hem kwamen, inclusief een driepunter in de laatste twee seconden, waardoor hij een verlenging afdwong voor Boston. De Celtics wonnen het duel uiteindelijk, na twee verlengingen, met 152-148 en Bird had daar een formidabel triple-double aandeel in met 49 punten, 14 rebounds en 12 assists, aangevuld met 4 steals. Toch was het dus geen rozegeur en maneschijn meer in dat seizoen voor Larry Bird. Een van zijn weinige (vermeldenswaardige) blunders was een routinematige, maar hopeloos gemiste lay-up tegen de Cleveland Cavaliers in de verlenging van de vierde play-off wedstrijd. Een score zou Boston op gelijke hoogte hebben gebracht én 'n tweede verlenging hebben afgedwongen, maar zijn misser 'voorkwam' dat. Boston verloor in zeven wedstrijden van de Cavaliers, voornamelijk omdat Bird in drie van de vier verloren wedstrijden niet mee kon doen wegens rugproblemen.

Olympisch succes

Bird en Johnson met (symbolisch?)
vóór hen Michael Jordan

Het einde van Bird's loopbaan was nu echt nabij, maar hij zou nog één keer alles geven en dit keer niet voor de Boston Celtics, maar voor zijn vaderland. Tijdens de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona stond geen enkele maat op het in alle wedstrijden dominant spelende Olympische basketbalteam van de Verenigde Staten en met een even dominant spelende dreamteam-trio Larry Bird, Magic Johnson en Michael Jordan ging het goud probleemloos naar de Verenigde Staten.

Mede door het oppermachtige geraas waarmee het eerste Amerikaanse Dream Team korte metten maakte met alle tegenstanders en zelfs in de final Kroatië verpletterde (117-85), werden miljoenen basketbalfans in een constante staat van vervoering gebracht en werd de sport wereldwijd alleen maar nóg populairder gemaakt, mede dankzij Bird, die hiermee ook internationaal heeft bijgedragen aan de populariteit van het spel.

Afscheid

Terwijl het seizoen 1992-93 voor de deur stond, besloot Bird dat het eigenlijk wel genoeg was. Op 18 augustus 1992 kondigde hij zijn afscheid als speler aan. Na 897 wedstrijden was het over en sluiten voor een van de grootste spelers uit de geschiedenis van het basketbal. Bird verzamelde in totaal 21.791 punten (24,3 punten gemiddeld per wedstrijd), 8974 rebounds (precies 10 per wedstrijd) en 5695 assists (gemiddeld 6,3 per wedstrijd). Zijn schotpercentage vanuit het veld stond op 49,6% en een waanzinnig hoge 88,6% vanaf de vrije worplijn, waarmee hij op de eeuwige ranglijst van vrije worpnemers op de vijfde plaats eindigde (na Mark Price, Rick Barry, Calvin Murphy en Scott Skiles). Met dit soort cijfers kon Bird met een gerust gevoel afscheid nemen,

De Boston-spagaat

Mooier werd Bird er in Florida niet
op, dikker wel, maar nog altijd
razend populair bij de fans!

Het Celtics-management wilde Bird graag behouden, maar wist niet goed wat ze met hem aan moesten en wat ze hem nu precies wilden laten doen. Aan de ene kant waren alle belangrijke plekken binnen de Celtics-organisatie bezet, maar aan de andere kant laat je een club-icoon niet zomaar los. In dat soort gevallen 'verzin' je gewoon een aantal werkzaamheden, geef je er een interessant klinkende naam aan en klaar ben je.

Ze benoemden hem daarom tot 'Special Assistant Celtics Front Office'. Niemand die wist wat het ambt nou precies inhield en zeker Bird zélf niet, maar hij deed officieel iets vaags in scouting en spelersevaluatie. Althans, op papier. In werkelijkheid lag Bird de volgende vijf jaar bruin en dik te worden in de zon van Florida, sloeg zo nu en dan eens 'n birdie op een van de vele golfbanen van deze mooie staat, deed wat commercials en speelde in een paar films, waaronder Michael Jordan's Space Jam (1996). En geen zinnig mens die 't hem allemaal wilde (of durfde te) ontzeggen. Integendeel: na al die jaren topsport verdiende Bird de rust en ontspanning meer dan enig ander.

Coach Bird

Bird als Indiana-coach

Van buitenaf gezien waren het relaxte jaren voor Bird, maar binnen in hem sloeg de verveling al snel toe. Hij miste het spel en hij miste het competitie-element ervan. Met elk jaar dat voorbij ging groeide zijn verlangen om terug te keren naar de NBA in een wat meer aktievere rol. En toen de Celtics tijdens het seizoen 1996-97 in een zódanig diepe put zaten, dat ze de bodem zelfs dreigden te raken, besloot Bird de sprong te wagen. Toen Boston Rick Pitino tot de nieuwe hoofdcoach benoemde, wist hij echter genoeg: zijn rol was in dat geval op z'n best een beperkte en daar voelde hij niet veel voor. Hij verbrak het cont(r)act en keerde huiswaarts. Toch, 'n jaar later, op 12 mei 1997 was het zover: Larry Bird werd aangesteld als hoofdcoach van een NBA-team. Alleen niet bij de Celtics. Ondanks het feit dat hij z'n hele leven zelfs geen jeugdteam 'n seconde had gecoached, waren de Indiana Pacers er als de kippen bij om Bird het hoofdcoachschap met een grote strik er omheen aan te bieden. Ze aarzelden domweg geen seconde om het hoogste trainersambt binnen de NBA aan een volslagen onervaren coach te geven. Dat had alles te maken met de blinde adoratie van Pacers-president Donnie Walsh. Die had bij zijn aanstelling de wens (en eigenlijk de eis) geuit dat gedurende zijn regeerperiode drie stromen moesten samenkomen in het nieuwe Indiana Pacers-team: highschool-, college- en professioneel basketbal en volgens Walsh symboliseerde Bird deze drie stromingen als geen ander. Bovendien, zo oreerde Walsh verder, geloofde hij écht dat Bird een verdraaid goede coach kon worden. Bird zelf was vrij nuchter over zijn nieuwe rol, sterker nog: hij zag de humor er wel van in en maakte bij zijn aanstelling allerlei hele, maar vooral halve grapjes. Zo hoopte hij maar, dat hij de juiste X-jes en O-tjes op de juiste plaats op het spelersbord zou invullen en vooral dat-ie geen spelsituaties zou uittekenen waarin-ie zichzélf per ongeluk opstelde. Kortom: dikke pret met die Larry en zowel Walsh als het minder kritische deel van de journalisten vielen over elkaar heen van het lachen, maar critici wezen er op, dat Bird domweg niet de juiste instelling had en het coachschap totaal verkeerd benaderde. Bird zou volgens hen nóóit een goede coach kunnen worden.

Het laatste trucje

Als bobo bij Indiana

En dát bleek in de praktijk nou reuze mee te vallen. Bird deed het namelijk helemaal niet slecht in de drie jaar dat-ie bij de Pacers de scepter zwaaide. In zijn allereerste seizoen, met Reggie Miller als zijn belangrijkste wapen, werden de Pacers pas in de Conference-finales en na een zware zeven-setter een beetje verslagen door regerend kampioen Chicago Bulls en een heleboel door Michael Jordan. Maar die laatste was nou eenmaal al jaren van de buitencategorie. In 2000 reikten de Pacers zelfs tot aan de grote NBA-finale en dolven daarin pas na zes wedstrijden het onderspit tegen de Los Angeles Lakers, die, onder aanvoering van Shaquille O'Neal en Kobe Bryant, daarmee de eerste van drie achtereenvolgende NBA-titels wonnen. Na deze NBA-finale nam Bird ontslag als coach en probeerde enige tijd tevergeefs de NBA binnen te komen als eigenaar van een NBA-team. Na zijn pogingen een NBA-team te kopen, ging hij in 2003 in op het aanbod van de Indiana Pacers om president van de Pacers' Basketball Operations te worden, een positie die hij tegenwoordig nog steeds vervuld. Buiten zijn werkzaamheden als hotemetoot bij Indiana, heeft Bird een passie voor country muziek, auto-racen, golf en het professionele honkbalteam van de St. Louis Cardinals. Daarnaast is hij eigenaar van "Larry Bird's Boston Connection", een hotel/restaurant in Terre Haute, dat tevens dienst doet als museum voor zijn enorme berg prijzen en trofeeën.

8 januari 2009

Bronnen: nba.com/history/players/bird_summary.html, Wikipedia.org, nndb.com/people/664/000022598/ APBR.org
Samenstelling en vertaling: Webmaster BV Hoofddorp