BVH LEESTAFEL|GESCHIEDENIS
10 JAAR WNBA


Inleiding

Op 24 april 1996 kondigde de National Basketball Association aan, dat in juni van het jaar daarop de Women's NBA zou gaan beginnen onder de wervende titel "We Got Next". De belangrijkste katalysator was het Amerikaanse dames Dream Team, waarvan verwacht werd, dat het een grote aantrekkingskracht zou hebben tijdens de Olympische Spelen in Atlanta, later dat jaar. Dat bleek zo te zijn, want Amerika won inderdaad goud bij het dames-basketbal. Op 7 augustus werd Val Ackerman, een naaste medewerkster van NBA's big boss David Stern, de eerste 'man' van de WNBA en deze kordate dame ging meteen voortvarend van start. Er werden diverse speelsters uit het Dream Team gevraagd voor de WNBA zoals -naast de eerder genoemde Sheryl Swoopes- Rebecca Lobo, Ruthie Bolton-Holifield, Lisa Leslie en ook Cynthia Cooper. Door de start van de WNBA in de zomer te plannen, ontweken de dames hiermee handig de directe media-confrontatie met de NBA-heren, maar het gaf hen ook de gelegenheid in dezelfde grote zalen, arena's en domes aan te treden als de heren, terwijl het ook voor de grote televisie-maatschappijen, zoals NBC en ESPN, de mogelijkheid bood om de wedstrijden in de ook in Amerika voorkomende 'komkommer'-zomer uit te zenden.

Op 26 oktober van hetzelfde jaar ratelde de fax van Val Ackerman. Tergend langzaam schoof een A4'tje met daaronder een handtekening uit het apparaat. Het papiertje bevatte het getekende contract van de allereerste speelster die voor de pas opgerichte Women's National Basketball Association tekende: Sheryl Swoops. De volgende dag kwam daar Rebecca Lobo bij en begin november tekenden Ruthie Burton en Lisa Leslie als derde en vierde WNBA-speelsters. Al deze speelsters, die na hun college-tijd uitzwermden naar vooral de Italiaanse en Spaanse competitie, waren weer thuis. Nog vóór het eind van het jaar tekenden speelsters uit competities in China, Rusland, Australië en Brazilië en de start van de WNBA was een feit. Toen begon het spel er omheen: tenues moesten worden ontworpen, spelregels moesten worden opgesteld, de officiële speelbal moest worden gekozen en, niet onbelangrijk, sponsoren moesten worden gevonden.

Er werden niet minder dan 50 verschillende logo's ontworpen en beoordeeld. Elke keer werd het logo van een dribbelende vrouw in de kleuren rood, wit en blauw iets veranderd, aangepast en bijgeschaafd totdat men uiteindelijk drie verschillende poses van drie verschillende speelsters combineerde in het huidige, officiële WNBA-logo. De officiële tenues en outfits ondergingen hetzelfde, langdurige proces. De WNBA schakelde diverse bedrijven in om jurken, rokken en natuurlijk shirtjes en broekjes te ontwerpen, allemaal met één eis: ze moesten zich onderscheiden van de heren-outfits en dus met een ontwerp op de proppen komen voor een vrouwelijk lichaam. Ook Spalding kon aan de bak, want de dames wensten ook dat hun officiële speelbal zich wel degelijk behoorlijk onderscheidde van de mannelijke tegenhanger. Er werden diverse speelballen uitgetest, zelfs een groen/blauwe bal maar de uiteindelijke keuze viel op een oranje/witte bal.

In deze BVH Leestafel gaan we in op de ontwikkeling van de WNBA en staan we stil bij de 10 jaar dat er WNBA-basketbal wordt gespeeld; van de allereerste officiële WNBA-wedstrijd tussen de New York Liberty en de Los Angeles Sparks tot aan de laatste WNBA finalewedstrijd tussen de Phoenix Mercury en de Detroit Shock in september 2007. In een chronologische opsomming van alle hoogtepunten in elk van de afgelopen jaren kunt u lezen hoe het professionele dames-basketball in Amerika zich ontwikkelde en waarom het damesbasketbal dezelfde plek en aandacht verdient als het heren-basketbal.






© 1966-2012 Basketball Vereniging Hoofddorp | Disclaimer | Colofoon | Privacy Statement | Email | Sitemap