• Koko & Tata - De Kijkert
  • Je kunt in het dagelijks leven wel stil blijven staan bij het oude, maar de wereld gaat door. Met een basketbalteam is het al niet veel anders. Zelfs al speel je in een vriendenteam of een veteranenteam, elk seizoen stoppen er oudgedienden en dienen de nieuwgedienden zich aan. "Fraaie zinsopbouw 3 keer "dienden" in één zin. 
    Het huidige Heren 4 is een team dat is opgebouwd in meer dan 20 jaar. Enkele notabelen zijn gestopt, maar een kern van de founding fathers is er nog steeds bij. Hoe is het om onderdeel te worden van iets dat er altijd is geweest, maar het nodige van je aanpassingsvermogen vraagt om er tussen te passen. In de komende verhalen doe ik graag een boekje open, vandaag is het de beurt aan Koko en Tata.

    Ik zat ooit bij de plaatselijke Chinees toen een blonde ietwat wulpse dame het woord tot mij richtte. Althans dat dacht ik. Het bleek dat zij het niet tegen mij had en ook niet tegen Ruud of Riem of een van de anderen. Ze had het tegen Koko. "Kijk Truus" zei ze, dat is lange S., je weet wel van café Amigos. That tells the story. De dames liepen door en omdat het etablissement nog al gehorig was konden we al verder dinerend meegenieten van de verhalen uit de aanpalende rookruimte. Met een biertje in de hand en genietend van de dim sums, hoorden we net niet genoeg voor een goede roddel, maar de toon was gezet.

    Koko is de koning van het Nederlanse lied en dienovereenkomstig basketbalt hij ook. Het is het net niet of net wel. Een flegmatieke kerel als Koko is volgens de Griekse mythologie gezegend met veel slijm, een van de 4 lichaamssappen en dat past bij zijn liefde voor levensliederen. "Jij denkt maar dat je alles mag van mij, ......... tralala". Daarnaast is een flegmaticus betrouwbaar en meelevend en zo basketbalt hij dus ook. Het is het net niet of net wel. Hij kan een time beating dagger door de ring gooien en vervolgens uit medelijden een vrije lay-up weggeven. Nee, neem dan Tata. Je zal groot en sterk zijn, machtige schouders hebben, lange armen, maar spelen als een trekpop. Tata en KoKo hebben veel gemeen. Het is het net wel of net niet. Aan de binnenkant van mijn ogen zie ik Tata alles dunken. 30 punten, 15 rebounds, 80% schotpercentage, maar met mijn lenzen open zie ik, nee niet weer, een flegmatieke vent die ondanks zijn présence de bal tegen de onderkant van de ring gooit. Wat ik waardeer aan Tata en Koko is hun consistentie tijdens het 5e kwart, de rustige stevige hand om het pilsje en een gretige andere hand om de competitieschaal te legen. Zelfs met de nodige allergieën gaat een frikadel XL er in als broer konijn door zijn bos wortelen.

    Koko en Tata zijn onafscheidelijk, ze doen alles samen. Het zijn letterlijk en figuurlijk onze eigen woonwagenbewoners. Samen gaan ze als een rondreizend circus op pad. Woonwagenbewoners vinden hun oorsprong onder Nederlandse werknemers die vanwege gebrek aan werk en vastigheid rondtrokken op zoek naar klussen. Een woonwagen kwam daarbij dan handig van pas. Andere woonwagenbewoners hebben hun roots in het buitenland, van ketellappers uit Hongarije tot paardenhandelaren uit Zweden. Ze hadden allemaal hun liefde voor volksmuziek en de vrije natuur gemeen.

    Koko en Tata zijn niet veel anders, ze hebben beiden een reizend beroep. De een brengt lucht aan de man en de ander komt langs om je uit te leggen hoe je die lucht het best kunt vangen. In mijn buik borrelt het en ik voel warme lucht mijn lichaam verlaten. Waar is Tata dan had hij hem kunnen vangen? Als de boys na een luchtige dag huiswaarts gaan hebben ze nog even via de carkit contact en beramen ze al rijdend naar moeders de stamppot plannen voor de vakantie. De dikke trekhaak op hun beider bolides jeukt en alsof ze elkaar nog niet genoeg zien, gaan ze gezellig met vrouw en kinderen op dezelfde kamping staan. Bergeijk, op zijn Brabants Bérgààjk, waar de jongeren koploper blijven in drankgebruik, is de ideale hangplek voor Hoofddorpse Petalos.

    Ik mis Koko en Tata, niet omdat ik ze niet spreek maar omdat ik basketbal mis. Ze zijn beiden wat kreupel, dus wat rust is goed voor ze maar dit is te veel van het goede. Ik mis de houterige bewegingen, de slechte teksten, een veelvoud aan slechte schotselecties en zelfs de toespelingen op onze muzikale ziel, de smartlap.

    Tot Kijkert, de Kijkert